Με αρκουδοπούρναρο και όχι με γκι που είναι ημιπαράσιτο και φύεται πάνω στα έλατα, στολίζουμε τα Χριστούγεννα.

Αυτό διευκρινίζουν επιστήμονες, ξεκαθαρίζοντας ότι έτσι λέγεται το συγκεκριμένο φυτό με το έντονο πράσινο χρώμα και τον κόκκινο καρπό που χρησιμοποιούμε για διακόσμηση στις γιορτές.

«Το αρκουδοπούρναρο (Ilex aquifolium) είναι από τα πιο σημαντικά φυτά του χειμώνα, μαζί με τα έλατα, έχει συνήθως θαμνώδη μορφή και φύεται σε μεγάλο υψόμετρο μέσα σε δάση. 
Χρησιμοποιείται συχνά, ως καλλωπιστικό, σε πάρκα και κήπους αλλά πολλοί το αποκαλούν γκι (ή ου που είναι η γαλλική του ονομασία), που όμως είναι λανθασμένο, καθώς το γκι (Viscum album) είναι ένα ημιπαράσιτο, που φύεται πάνω στα έλατα!», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Δρ Γεώργιος Φωτιάδης, δασολόγος - φυτοκοινωνιολόγος.

Όπως προσθέτει, επειδή το αρκουδοπούρναρο δεν ρίχνει τα φύλλα του κατά τη διάρκεια του χειμώνα και ο καρπός του είναι ώριμος την εποχή των Χριστουγέννων, αποτελούσε ένα από τα πιο "χρωματιστά" στολίδια κατά τη διάρκεια των εορτών τις εποχές που δεν υπήρχαν πολύχρωμα λαμπάκια και ηλεκτρικό ρεύμα.

«Οι καρποί του πάντως», σημειώνει, «δεν είναι δηλητηριώδεις, ωστόσο τα σπέρματα που έχουν μέσα τους (οι σπόροι) είναι».

Διώχνει τα μάγια και φέρνει τύχη

Τους αρχαίους χρόνους, σύμφωνα με τον Πυθαγόρα, το αρκουδοπούρναρο έφερνε γούρι, έδιωχνε τα μάγια και έφερνε ευτυχία στα νεόνυμφα ζευγάρια. 
Το λιόπρινο (όπως το ονομάζουν σε μερικές περιοχές), είναι ένα από τα πιο γνωστά νεραϊδόδεντρα: για τις νεράιδες ο καρπός του είναι από τους αγαπημένους και σαν φυτό τις προσελκύει, «τους αρέσει να στολίζονται με τα κόκκινα "μηλαράκια" και με τους άσπρους ανθούς του στολίζουν τα μαλλιά τους».

Τι λέει η παράδοση 

Ο Πλίνιος το περιγράφει με το όνομα Aquifolius και αναφέρει ότι αν το φυτό φυτευτεί κοντά σε ένα σπίτι ή αγρόκτημα, διώχνει μακριά το δηλητήριο, το προστατεύει από τους κεραυνούς και τη μαγεία, ότι τα λουλούδια του κάνουν το νερό να παγώνει και το ξύλο του, αν το πετάξεις σε οποιοδήποτε ζώο ακόμα και χωρίς να το αγγίξει, έχει την ιδιότητα να κάνει τα ζώα να γυρίσουν πίσω και να ξαπλώσουν δίπλα του. 

Στις παραδόσεις και τους μύθους των διάφορων λαών, το αρκουδοπούρναρο συμβολίζει την αειθαλή πτυχή ολόκληρης της ζωής. Για άλλους φέρνει καλή τύχη και προστατεύει από τις αρνητικές δυνάμεις και σε άλλες παραδόσεις, συμβολίζει τη μακροβιότητα της ζωής.

Οι διακοσμήσεις τον Δεκέμβριο με αρκουδοπούρναρο, πιθανότατα προέρχονται από ένα έθιμο των Ρωμαίων οι οποίοι συνήθιζαν να στέλνουν κλαδιά δέντρων μαζί με άλλα δώρα στους φίλους τους κατά τη διάρκεια του εορτασμού των Σατουρνάλια, της γιορτής αφιερωμένης στο θεό Σατούρνους , ο οποίος αντιστοιχεί στον ελληνικό θεό Κρόνο .

«Το αρκουδοπούρναρο το εντοπίζεις αμέσως στα βουνά, λόγω των έντονων χρωμάτων του και συνδέεται επίσης και με τον συμβολικό στολισμό που γινόταν παλαιότερα την μικρότερη μέρα του χρόνου που είναι η σημερινή, 21η Δεκεμβρίου», καταλήγει ο κ. Φωτιάδης.
(ΑΠΕ-ΜΠΕ)

iefimerida.gr

Το εξώφυλλο του δίσκου «Deep Purple in Rock», ο οποίος παρέμεινε επί 68 εβδομάδες στα τσαρτ.

Το «Child in time” θεωρείται από τα πιο εμβληματικά και αναγνωρίσιμα τραγούδια της ροκ μουσικής. Το συγκρότημα Deep Purple το έγραψε το καλοκαίρι του 1969, όταν ηχογραφούσε το τέταρτο άλμπουμ του. Ήταν εμπνευσμένο από το κομμάτι «Bombay Calling» του αμερικανικού συγκροτήματος  «It’s A Beautiful Day» με τους οποίους υπήρξε δικαστική διαμάχη.

Ο πιανίστας Tζον Λορντ άκουσε το συγκεκριμένο τραγούδι και άρχισε να το παίζει στα πλήκτρα. Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος ενθουσιάστηκαν με τον ήχο και αποφάσισαν να το αλλάξουν. Ο τραγουδιστής Ίαν Γκίλαν άρχισε να σιγοτραγουδά τους στίχους «Child in time» και στο τρίτο λεπτό ο κιθαρίστας Ρίτσι Μπλάκμορ μπήκε με σόλο της κιθάρας του.

Το τραγούδι διαρκούσε 10 λεπτά και 15 δευτερόλεπτα και θεωρείται από τα σημαντικότερα στην ιστορία της μουσικής βιομηχανίας. Ξεκινούσε με τον Λορντ στα πλήκτρα και τον Γκίλαν να τραγουδά σε χαμηλές νότες. Το τραγούδι κορυφωνόταν με την «κραυγή» του Γκίλαν. Ο Ρίτσι Μπλάκμορ είχε δηλώσει ότι ο Γκίλαν ήταν ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο, ο οποίος μπορούσε να το τραγουδήσει, όπως απαιτούσε. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στον δίσκο του συγκροτήματος «Deep Purple in Rock», ο οποίος κυκλοφόρησε σε βινύλιο τον Ιούνιο του 1970. Στο εξώφυλλο απεικονίζονταν οι μορφές των μελών του συγκροτήματος λαξευμένα στο όρος Ράσμορ, στη θέση των αμερικανών προέδρων.

Παρόλο που οι στίχοι ακούγονταν απλοί, το τραγούδι είχε βαθύ νόημα και αντιπολεμικό χαρακτήρα. Αποτελούσε τραγούδι διαμαρτυρίας για τον πόλεμο του Βιετνάμ και τον Ψυχρό Πόλεμο. Οι στίχοι μιλούσαν για την φύση του ανθρώπου και την άσκοπη επιθυμία του να σκοτώνει. «Παιδί γλυκό, με τον καιρό, θα ξεχωρίσεις το καλό απ’ το κακό. Θα δεις τυφλούς κόσμο ν’ αλώνουν» λέει το τραγούδι...«Κράτα τα μάτια σου κλειστά και σκύψε το κεφάλι και περίμενε το βόλι πίσω να ’ρθει πάλι… Πρέπει ν΄ ακούσω το ουρλιαχτό σου…»...

Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, οι Deep Purple πραγματοποίησαν περιοδεία σε όλο τον κόσμο για να προωθήσουν τα καινούργια τους τραγούδια. Το «Child in time» ήταν βασικό κομμάτι στις συναυλίες τους για περισσότερο από 30 χρόνια. Αργότερα, το αφαίρεσαν για προσωπικούς λόγους. Πιθανόν, με την πάροδο του χρόνου ήταν πιο δύσκολο για τον Γκίλαν να το ερμηνεύει, καθώς ήταν ιδιαίτερα απαιτητικό τραγούδι και χρειαζόταν μεγάλη έκταση φωνής. Η τελευταία φορά που το ερμήνευσαν ήταν το 2002 σε συναυλία στο Χαρογκέιτ της Αγγλίας. Το τραγούδι ακούστηκε πολλές φορές και στον κινηματογράφο.

mixanitouxronou.gr

Ο Ξενοφών Ζολώτας ήταν, χωρίς υπερβολή, ένας από τους πιο χαρισματικούς Έλληνες του 20ού αιώνα.  

Οικονομολόγος, πανεπιστημιακός καθηγητής και ακαδημαϊκός, που διετέλεσε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και πολιτικός που διατέλεσε υπουργός και ως εξωκοινοβουλευτικός ήταν ο 88ος πρωθυπουργός, 6ος της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας, επικεφαλής οικουμενικής κυβερνήσεως συνασπισμού κομμάτων

Γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1904 στην Αθήνα, όπου και πέθανε στις 10 Ιουνίου 2004, από πολυοργανική ανεπάρκεια. Η κηδεία του έγινε στις 12 το μεσημέρι της 12ης Ιουνίου από τον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων του Α΄ Κοιμητηρίου Αθηνών και του αποδόθηκαν τιμές πρωθυπουργού εν ενεργεία, ενώ τάφηκε στο Α' νεκροταφείο Αθηνών.

Παντρεύτηκε το 1958 με την Καλλιρρόη, [Λόλα], Ρίτσου-Ζολώτα, Ελληνικής καταγωγής αμερικανίδα πολίτη, και ο γάμος τους έγινε από τον Ορθόδοξο Πατριάρχη Ελβετίας στη Λοζάνη, με την οποία κατοικούσαν σε νεοκλασικό σπίτι στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου στην Αθήνα.

Ο Ξενοφών Ζολώτας με τη σύζυγό του Λόλα τη δεκαετία του ΄80

Βιογραφία

Στη νεοκλασική Αθήνα του 1895, κοντά στις παρυφές της Ακρόπολης, στην οδό Αιόλου, ο 21χρονος Ευθύμιος Ζολώτας, γιος εμπόρου από τη Σπερχειάδα βάζει το πρώτο λιθάρι αυτού που σύντομα πρόκειται να γίνει ο ιστορικότερος οίκος κοσμηματοποιίας της Ελλάδας. Επιστρέφοντας από μια λαμπρή μαθητεία στα σημαντικότερα ατελιέ του Παρισιού, ο Ευθύμιος Ζολώτας έχει αποκομίσει μια εμπειρία ανάλογη του ταλέντου και της φιλοδοξίας του.  Το όραμά του: να δημιουργήσει έναν νέο ελληνικό οίκο που να υποδέχεται και να εξυπηρετεί με κύρος το αθηναϊκό κοινό, προσφέροντάς του κομψοτεχνήματα ευρωπαϊκών απαιτήσεων. Ο οίκος Zolotas γοητεύει αμέσως την υψηλή κοινωνία της Αθήνας που, με το εκλεκτικό της γούστο, αγκαλιάζει το ιστορικό πρώτο κατάστημα της οδού Αιόλου.

Η άμεση αυτή επιτυχία συνοδεύεται από την υλοποίηση ενός ευρύτερου σχεδιασμού. Ο Ευθύμιος Ζολώτας προσθέτει στο κατάστημά του τα ίδια τα ατελιέ κατασκευής, στα οποία και συγκεντρώνει κατάλληλα ειδικευμένους τεχνίτες. Καταρτίζοντάς τους μέσα από τη δική του εμπειρία, δημιουργεί μια πραγματική σχολή μαθητείας που σύντομα επιτυγχάνει τις καλύτερες επιδόσεις της εποχής με ένα ιδιαίτερο αυθεντικό στυλ.
To 1904 παντρεύεται την Κωνσταντίνα Ζαφειρίου, μια νεαρή πολυμαθή γυναίκα, με την οποία αποκτά ένα γιο το 1905, τον Ξενοφώντα Ζολώτα, που θα συνεχίσει επάξια το όνειρο του πατέρα του.

Ο Ξενοφών Ζολώτας με τη μητέρα του Κωνσταντίνα

Ο Ξενοφών Ζολώτας σε νηπιακή ηλικία 1908

Ο Ξενοφών Ζολώτας με τον πατέρα του Ευθύμιο και τη μητέρα του Κωνσταντίνα

Η επιθυμία της Κωνσταντίνας Ζολώτα να κατευθύνει το γιο της προς την πολυμάθεια και την επιστημοσύνη θα νικήσει την επιθυμία του Ευθύμιου Ζολώτα να μεταλαμπαδεύσει την τέχνη του στον μονάκριβο γιο τους

 Ο Ξενοφώντας, παρακολούθησε τις εγκύκλιες και μέσες σπουδές στη Ριζάρειο σχολή και στη συνέχεια με την επιμονή της μητέρας του και παρά τα αντίθετα σχέδια του πατέρα του που ήθελε να μάθει την τέχνη της χρυσοχοΐας, σπούδασε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία δεν αποφοίτησε καθώς συνέχισε με οικονομικές σπουδές στην Εμπορική Σχολή της Λειψίας, όπου αναγορεύτηκε διδάκτορας το 1926 με θέμα της διατριβής του «Η Ελλάς εις το στάδιον της εκβιομηχανίσεως», με καθηγητές τον Λούντβιχ Πόλε, [Ludwig Pohle], και τον Σουηδό οικονομολόγο Γκούσταβ Κάσσελ, [Gustav Cassel]. Συνέχισε με σπουδές για δύο χρόνια, στις Πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων, όπου είχε καθηγητές τους Jean Lescure, Albert Aftalion και Gaston Gèze, ενώ συνέχισε τις σπουδές του στο London School of Economics, όπου γνωρίστηκε με τον καθηγητή Lionel Robbins.

Επαγγελματική διαδρομή

Το 1928 εκλέχτηκε υφηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας στο νεοϊδρυθέν τότε Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου παρέμεινε τρία χρόνια και το 1931 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην αντίστοιχη έδρα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου παρέμεινε ως το 1968, οπότε και απομακρύνθηκε από το καθεστώς της 21ης Απριλίου, που είχε επικρατήσει ένα χρόνο νωρίτερα. Ενδιαμέσως είχε αρνηθεί την πρόταση του Ελευθερίου Βενιζέλου να αναλάβει τη Γενική Γραμματεία του Ανωτάτου Οικονομικού Συμβουλίου, η οποία ιδρύθηκε με σκοπό τον προγραμματισμό της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

Το 1931 ανέλαβε την έκδοση του περιοδικού «Επιθεώρησις Κοινωνικής και Δημόσιας Οικονομικής» και από το 1947 έως το 1967, του περιοδικού «Ελληνική Επιθεώρηση Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών» και το 1932 διατέλεσε μέλος του Ανωτάτου Οικονομικού Συμβουλίου. Στη διάρκεια της Κατοχής της Ελλάδος από τις δυνάμεις του Άξονα, συμμετείχε στην Εταιρεία Σοσιαλιστικών Μελετών, όπου γνωρίστηκε με τον Γεώργιο Παπανδρέου. Την περίοδο 1934-39 ήταν επικεφαλής της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στο Οικονομικό Συμβούλιο της Βαλκανικής Συνεννοήσεως, από το 1936 έως το 1939 ήταν πρόεδρος του Δ.Σ. της Αγροτικής Τράπεζας και την περίοδο από τις 19 Οκτωβρίου 1944 έως τις 8 Ιανουαρίου 1945 ήταν συνδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Το 1964 διατέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της UNRRA, ενώ τις περιόδους 1946-47 καθώς και από το 1974 έως το 1981 ήταν διοικητής για την Ελλάδα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας τις περιόδους από το Φεβρουάριο του 1955 έως τον Αύγουστο του 1967 και από το τέλος του 1974 έως το τέλος του 1981, ενώ ανακηρύχθηκε επίτιμος διοικητής, ένας από τους τρεις στους οποίους αποδόθηκε ο τιμητικός τίτλος, οι άλλοι δύο είναι ο Λουκάς Παπαδήμος, που κι αυτός διατέλεσε πρωθυπουργός και ο Νικόλαος Γκαργκάνας.

Διατέλεσε μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στα Ηνωμένα Έθνη από το 1948 έως το 1953, αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην Οικονομική Επιτροπή της Ευρώπης από το 1949 έως το 1953), μέλος της Διεθνούς Εταιρίας Οικονομικών Επιστημών από το 1950 και από το 1980 ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρός της, ενώ από το 1950 έως το 1955 ήταν μέλος της Νομισματικής Επιτροπής. Ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, συνεισέφερε στη Συμφωνία Σύνδεσης Ελλάδας-ΕΟΚ το 1962, σύμφωνα με την οποία η χώρα κατέστη το πρώτο συνδεδεμένο κράτος με την κοινότητα. Είναι ο εισηγητής του συστήματος των πιστώσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου καθώς και ο εισηγητής της αντικαταστάσεως το 1973, του κανόνα του χρυσού από ένα σύστημα χρησιμοποίησης των ισοτιμιών των σημαντικότερων νομισμάτων. Ήταν, επίσης, μέλος της Επιτροπής των «Τεσσάρων Σοφών» για την αναδιοργάνωση του Οργανισμού Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας, [Ο.Ε.Ο.Σ.], και τη μετατροπή του σε Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανασυγκροτήσεως, [Ο.Ο.Σ.Α.], ενώ από το 1986 ήταν μέλος της Επιτροπής για τη Νομισματική Ένωση της Ευρώπης. Το 1952 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα των Οικονομικών Επιστημών. Την περίοδο από το 1968 έως το 1974, ο Ζολώτας ασχολήθηκε με μελέτες και ταξίδεψε στο εξωτερικό, δίχως να αναμιχθεί σε ενέργειες που θα στρέφονταν εναντίον του καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967 και του αρχηγού της.

Ο Ξενοφών Ζολώτας σε συνεδρίαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Δίπλα του
ο Λάμπρος Ευταξίας, στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, Ουάσινγκτον,
Σεπτέμβριος 1962

Επιχειρηματική δραστηριότητα

Παράλληλα με τις Ακαδημαϊκές, Οικονομολογικές και Πανεπιστημιακές του ενασχολήσεις, φρόντισε για την ανάπτυξη της οικογενειακής επιχειρήσεως , την οποία κληρονόμησε από τον πατέρα του και μετέτρεψε σε επωνυμία με διεθνή αναγνώριση και καταξίωση. Το 1957, ο Ηλίας Λαλαούνης, πρώτος εξάδελφος του, διευθυντής και μέτοχος σε ποσοστό 25% στην επιχείρηση, παρουσίασε για πρώτη φορά σχέδια κοσμημάτων εμπνευσμένα από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Ο Ξενοφώντας Ζολώτας θεώρησε επικίνδυνους νεωτερισμούς τις ενέργειες του, καθώς πίστευε πως δεν θα υπήρχε αγοραστικό κοινό τα κοσμήματα. Το 1968 αποχώρησε από την επιχείρηση Ζολώτα ο Ηλία Λαλαούνης και το 1970, ο Ζολώτας επέκτεινε τις εμπορικές του δραστηριότητες στο εξωτερικό, εξέλιξε τις συλλογές κοσμημάτων Zolotas, με την αναβίωση του Αρχαίου Ελληνικού Κοσμήματος και συνεργάστηκε με δημιουργούς, όπως η Παλόμα Πικάσο, η Claude Lalanne και ο Ronald Mcnamer -διάσημος Αμερικανός σχεδιαστής κοσμημάτων- ο οποίος δημιούργησε κοσμήματα σε χρυσό 22 καρατίων για τον οίκο Zolotas.

Πολιτική δράση

Μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο στις 23 Ιουλίου 1974, σε συνεννόηση με τους αρχηγούς Σωμάτων των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, ο Φαίδωνας Γκιζίκης, τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας, συγκάλεσε συμβούλιο στο Πολιτικό του Γραφείο στις 2 το μεσημέρι. Στη συνάντηση παραβρέθηκε ο Ξενοφών Ζολώτας καθώς και οι πολιτικοί Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Γεώργιος Μαύρος, Στέφανος Στεφανόπουλος, Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας, Σπυρίδων Μαρκεζίνης, Πέτρος Γαρουφαλιάς και Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας. Επίσης, πήραν μέρος οι τότε, αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός Γρηγόριος Μπονάνος, αρχηγός Στρατού αντιστράτηγος Δημήτριος Γαλατσάνος, αρχηγός του Ναυτικού αντιναύαρχος Πέτρος Αραπάκης και ο αρχηγός Αεροπορίας Αλέξανδρος Παπανικολάου. Στη σύσκεψη αρχικά αποφασίστηκε να ανατεθεί ο σχηματισμός κυβερνήσεως στους Παναγιώτη Κανελλόπουλο και Γεώργιο Μαύρο, όμως με τη μεσολάβηση του Ευάγγελου Αβέρωφ-Τόσιτσα, αποφασίστηκε η επαφή με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που κλήθηκε και επέστρεψε από το Παρίσι, όπου ήταν αυτοεξόριστος.
Υπουργός
Ανέλαβε υπουργός Συντονισμού,
στην Οικουμενική κυβέρνηση του Δημητρίου Κιουσόπουλου, το 1952,
στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του οποίου ήταν στενός συνεργάτης για δεκαετίες, το 1974.
Πρωθυπουργός
Η συγκυβέρνηση έληξε στις 7 Οκτωβρίου, ολοκληρώνοντας τις δικαστικές παραπομπές του Ανδρέα Παπανδρέου και των υπουργών του, όμως στις 5 Νοεμβρίου 1989 που έγινα εκλογές, δεν προέκυψε αυτοδύναμη κυβέρνηση και μετά τις αποτυχημένες διερευνητικές επαφές, δόθηκε εντολή για σχηματισμό οικουμενικής κυβερνήσεως στον Ξενοφώντα Ζολώτα. Για την επιλογή του συμφώνησαν οι πολιτικοί αρχηγοί, Κώστας Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου και Χαρίλαος Φλωράκης, ενώ η κυβέρνηση του διέθετε την υποστήριξη τριών κομμάτων, που διέθεταν την ακόλουθη κοινοβουλευτική δύναμη, Νέα Δημοκρατία 148 έδρες, ΠΑΣΟΚ 128 έδρες και Συνασπισμός 21 έδρες. Στις 23 Νοεμβρίου 1989 ορκίστηκε πρωθυπουργός [3] στην οικουμενική κυβέρνηση μετά τις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου και την αποτυχία του κόμματος Νέα Δημοκρατία να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Διαδέχθηκε στη θέση του πρωθυπουργού το δικαστικό Ιωάννη Γρίβα και διατηρήθηκε ως Οικουμενικός πρωθυπουργός έως τις 13 Φεβρουαρίου 1990, όταν τα κόμματα απέσυραν τα στελέχη τους και συνέχισε με υπηρεσιακούς υπουργούς έως τις εκλογές της 8ης Απριλίου 1990. Ως πρωθυπουργός αντιμετώπισε τον κίνδυνο της στάσεως πληρωμών και της κηρύξεως της Ελλάδος σε χρεοκοπία, καθώς δεν επαρκούσαν τα χρήματα για την πληρωμή μισθών και συντάξεων. Παραιτήθηκε στις 11 Απριλίου 1990 και στη θέση του πρωθυπουργού, τον διαδέχθηκε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που, έχοντας αποσπάσει 150 έδρες στο Κοινοβούλιο, σχημάτισε κυβέρνηση με την σύμπραξη, που στη συνέχεια έγινε προσχώρηση, του Θεόδωρου Κατσίκη, βουλευτή υπολοίπου Αττικής με το κόμμα Δημοκρατική Ανανέωση του Κωστή Στεφανόπουλου.
Εργογραφία

Έγραψε και εκφώνησε δύο λόγους στις 26 Σεπτεμβρίου 1957 στην 12η ετήσια συνεδρίαση της Παγκόσμιας Τράπεζας στη Νέα Υόρκη, όπου παραβρέθηκε ως Διοικητής της Τράπεζας Ελλάδος και στις 2 Οκτωβρίου 1959 [4], ως διευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδος και διαχειριστής του ελληνικού Δημοσίου Χρέους, στην Ουάσιγκτον. Οι λόγοι του έγιναν πρωτοσέλιδο στην «Washington Post» και στους «New York Times» και μνημονεύονται ως ιστορικοί, καθώς στο κείμενο τους το οποίο είναι γραμμένο στην αγγλική γλώσσα, ο Ζολώτας χρησιμοποιεί σχεδόν αποκλειστικά ελληνικές λέξεις που αποτελούν δάνειες της ελληνικής προς την αγγλική γλώσσα.

Ο λόγος του έτους 1957 έχει ως εξής:
«Kyrie,
I eulogize the archons of the Panethnic Numismatic Thesaurus and the Oecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms methods and policies, although there is an episode of cacophony of the Trapeza with Hellas. With enthusiasm we dialogue and synagonize at the synods of our didymous Organizations in which polymorphous economic ideas and dogmas are analyzed and syntherized. Our critical problems such as the numismatic plethora generate some agony and melancholy. This phenomenon is charateristic of our epoch. But, to my thesis we have the dynamism to program therepeutic practices as a prophylaxis from chaos and catastrophe. In parallel a panethnic unhypocritical economic synergy and harmonization in a democratic climate is basic. I apologize for my eccentric monologue. I emphasize my eucharistia to your Kyrie to the eugenic and generous American Ethnos and to the organizers and protagonists of this Ampitctyony and the gastronomic symposia».
Ο λόγος του έτους 1959 έχει ως εξής:
«Kyrie,
It is Zeus' anathema on our epoch for the dynamism of our economies and the heresy of our economic methods and policies that we should agonize the Scylla of numismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia. It is not my idiosyncrasy to be ironic or sarcastic, but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize numismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. Our policies have to be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between political, strategic and philanthropic scopes. Political magic has always been anti-economic. In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monopsonies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological. But this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists. Numismatic symmetry should not hyper-antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and numismatic archons is basic. Parallel to this, we have to synchronize and harmonize more and more our economic and numismatic policies panethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political and economic barometer are halcyonic. The history of our didymus organizations in this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize these policies. Therefore, I sympathize, although not without criticism on one or two themes, with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and numismatic policies, although I have some logomachy with them. I apologize for having tyrannized you with my Hellenic phraseology. In my epilogue, I emphasize my eulogy to the philoxenous autochthons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you, Kyrie, and the stenographers.»
Έγραψε και δημοσίευσε πλήθος έργων κυρίως οικονομικού περιεχομένου, πολλά από τα οποία έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες. Μεατξύ τους περιλαμβάνονται,
«Η Ελλάς εις το στάδιον της εκβιομηχανίσεως», το 1926, που ήταν και το θέμα της διδακτορικής του διατριβής,
«Η ποσοτική θεωρία του χρήματος και οι διακυμάνσεις των τιμών», το 1927,
«Αι συναλλαγματικαί θεωρίαι», το 1927,
«Νομισματικά και συναλλαγματικά φαινόμενα εν Ελλάδι 1910-1927», το 1928,
«Αι νεώτεραι τάσεις της Θεωρητικής Κοινωνικής Οικονομικής», το 1929,
«Νομισματική σταθεροποίησις», το 1929,
«La questiode l' or et le probleme monetaire», το 1938,
«Θεωρητική Οικονομική», το 1942,
«Δημιουργικός Σοσιαλισμός» [5], το 1944, από την εκδοτική σειρά «Σοσιαλιστικαί μελέται»,
«Ανασυγκρότησις και βιωσιμότης», το 1948,
«Νομισματικόν πρόβλημα και ελληνική οικονομία», το 1950,
«Αι πληθωρικαί πιέσεις εις την ελληνικήν οικονομίαν», το 1951,
«Η μεταμόρφωσις της κεφαλαιοκρατίας», το 1953,
«Monetary stability and economic development», το 1958,
«The role of the banks ia developing country», το 1963,
«Monetary equilibrium and economic development», το 1965,
«The gold trap and the dollar», το 1968,
«From anarchy to international monetary order», το 1973,
«Νόμισμα και οικονομία-Το πρόβλημα της ισορροπίας», το 1973,
«The energy problem iGreece», 1975,
«The positive contributioof Greece to the EuropeaCommunity», το 1978,
«The dollar crisis and other papers», το 1979,
«Economic Growth and declining Social Welfare», το 1981,
«Οικονομική Μεγέθυνση και Φθίνουσα Κοινωνική Ευημερία», το 1982.
Στο βιβλίο, προφητικά, επισημαίνει ότι, οι «....κοινωνίες της αφθονίας, όπου η χωρίς ποιοτικές προδιαγραφές συνεχιζόμενη οικονομική μεγέθυνση οδηγεί όχι μόνο σε ταχύτερη εξάντληση των φυσικών πόρων, αλλά και σε μια γενική υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος, σε αλλοτρίωση του ατόμου και σε κάθετη άνοδο του κοινωνικού κόστους...».
«Νομισματικές και οικονομικές μελέτες 1945-1996», το 1997, δίτομο έργο, εκδόσεις «Τράπεζα της Ελλάδος»,
«Monetary and Economic Essays 1961-1991», το 1997 εκδόσεις «Τράπεζα της Ελλάδος»,
«Δημιουργικός σοσιαλισμός, το 2009, Εκδόσεις «Σάκκουλα» Α.Ε.

26 Νοεμβρίου 1940,το 5/42 Σύνταγμα συνέχιζε την επίθεση του στην ζώνη Αργυροχωρίου-Κακαβιάς 

Διαδοχικές επιθετικές ενέργειες του Συντάγματος για κατάληψη των υψωμάτων που υπεράσπιζαν οι Ιταλοί . Κατά την διάρκεια των επιθέσεων έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι, ο Έφεδρος Ανθυπολοχαγός Τσατσάνης Αναστάσιος του Κωνσταντίνου πού γεννήθηκε στη Σπερχειάδα το 1915,  και ο Στρατιώτης Γεώργιος Κουτσούκης πού γεννήθηκε στο Γαρδίκι το 1915.

Η Σπερχειάδα τιμώντας τη μνήμη τού ήρωα αξιωματικού έδωσε το όνομά του σε κεντρικό δρόμο της πόλης 

Το ΚΚΕ υπερασπίζεται την «εθνική μακεδονική μειονότητα», κείμενο του Ριζοσπάστη του 1932

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε σε δύο συνέχειες, στην εφημερίδα Ριζοσπάστης (όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ), στις 24 και 25 Νοεμβρίου του 1932. Υπήρχε ακόμα ένα κεφάλαιο που δε δημοσιεύτηκε, γιατί η αστυνομία κατάσχεσε το χειρόγραφο στο τυπογραφείο. Το κείμενο αναδημοσιεύεται εδώ, δίχως σχόλια.

Πρόκειται για ένα σημαντικό ντοκουμέντο, που παρουσιάζει καθαρά τις θέσεις των ελλήνων κομμουνιστών του μεσοπολέμου, πάνω στο «μακεδονικό ζήτημα».....

"Με τους Μακεδόνες στη Μακεδονία

(υπεράσπιση των εθνικών μειονοτήτων)

Είναι γεγονός χωρίς αμφισβήτηση πως πάνω στη ζωή και την κατάσταση της μακεδονικής εθνότητας έχουν λίγα πράγματα γραφτεί ως τώρα. Σήμερα που το πράγμα αποχτά μια όλως ιδιαίτερη σημασία για μας και το κίνημά μας, μια έρευνα γενική ανάμεσα στους καταπιεσμένους Μακεδόνες είναι απαραίτητη. Θα δώσουμε όσο το δυνατό μια πιο συντομευμένη εικόνα της υπόθεσης μα πάντα με στοιχεία αρκετά.

Χωρίς άλλο δεν υπάρχει άλλος λαός απ' το μακεδονικό - μέσα στη Βαλκανική που να βασανίστηκε όσο αυτός. Πάνω από 50 χρόνια βρίσκεται κάτω από διαρκή διωγμό - εξόντωση. Στην αρχή ο βούρδουλας της τούρκικης εξουσίας, ύστερα της ελληνικής και βουλγάρικης. Απ' τη στιγμή που επενέβησαν η βουλγαρική, σερβική και ελληνική κεφαλαιοκρατία για να πάρουν υπό την "προστασία" τους Μακεδόνες, αρχίζει μια πιο τρανή συμφορά. Η εποχή των συμμοριτών, ανταρτών και κομιτατζήδων θα παραμείνει στην ιστορία σαν μια περίοδος άγριου πρωτοφανούς διωγμού της μακεδονικής μειονότητας. Ολόκληρες δεκάδες ετών, έσφαζαν, έκαιαν, σκότωναν, ρήμαζαν σε βάρος του μακεδονικού λαού. Θα περάσουν χρόνια ακόμα πολλά κι ο Μακεδόνας θα μιλάει με τον μεγαλύτερο αποτροπιασμό για τη θηριωδία των Τσακαλάρωφ, των Καπετάν Ζάκηδων και Βάρδηδων. Ολόκληρα χωριά βάφηκαν με αίμα που έρευσε ποταμηδόν. Ήρθαν κατόπιν οι βαλκανικοί πόλεμοι. Ελληνική, βουλγάρικη και σέρβικη κεφαλαιοκρατία συναγωνίστηκαν ποια να καταπιέσει πιο πολύ, ν' αρπάξει, να εξοντώσει. Κι αυτά όλα εν ονόματι του "πατριωτισμού", της "απελευθέρωσης υπόδουλων αδελφών" και σε βάρος ενός λαού - της μακεδονικής εθνότητας - που ούτε βουλγάρικος, ούτε ελληνικός, ούτε σέρβικος είναι, παρά μακεδονικός.

Όσοι Μακεδόνες γλίτωσαν απ' τον παγκόσμιο και τους βαλκανικούς πολέμους μαζεύτηκαν ξανά στον τόπο τους για να ξαναχτίσουν τα χωριά τους. Όμως το μαρτύριό τους δεν τέλειωσε. Οι βούλγαροι κομιτατζήδες, όργανα πιστά της βουλγαρικής μπουρζουαζίας, συνεχίζουν την εξοντωτική δράση. Όπως επίσης οι φασίστες της Ε.Ε.Ε., όργανα πιστά της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας, κάνουν την εμφάνισή τους για να παραμεγαλώσουν τα βάσανα του μακεδονικού λαού. Εδώ το πράγμα είναι φανερό. Η ελληνική, η βουλγαρική και σερβική κεφαλαιοκρατία, η κάθε μια χωριστά, προσπαθεί να πάρει κάτω απ' τη δική της καταπίεση και λήστεψη τη μακεδονική εθνότητα.

Μιλάνε λανθασμένα πολλές φορές για βουλγάρικη μειονότητα μέσα στην καπιταλιστική Ελλάδα ή για ελληνική μειονότητα μέσα στην επίσης καπιταλιστική Βουλγαρία. Δεν είναι σωστό. Στη Μακεδονία, τη βουλγαροκρατούμενη, την ελληνοκρατούμενη, τη σερβοκρατούμενη δεν υπάρχουν Έλληνες, ούτε Βούλγαροι, ούτε Σέρβοι. Υπάρχουν Μακεδόνες (φυσικά δεν μιλάμε για εκείνους που εγκαταστάθηκαν τελευταία στη Μακεδονία).

Αρκεί και μια απλή επίσκεψη στους κάμπους και τα βουνά της Μακεδονίας (Καστοριά, Φλώρινα) για να το νοιώσεις. Την απάντηση αυτή την παίρνεις ακόμα απ' τα ήθη και τα έθιμά τους, που δεν είναι καθόλου ελληνικά, ούτε βουλγαρικά, ούτε σερβικά. Φυσικά οι πολυετείς καταπιέσεις απ' τις τρεις κεφαλαιοκρατίες είχαν κάποια επίδραση πάνω στο μακεδονικό λαό, μα πάντα τον διακρίνεις. Τα ρούχα τους έχουν κάτι το ιδιαίτερο, η γλώσσα τους επίσης. Η σλαβική τους γλώσσα, μοιάζει με τη βουλγάρικη μα δεν είναι ίδια. Ξέροντας τη μακεδονική γλώσσα μπορείς οπωσδήποτε να συνεννοηθείς και με τους Σέρβους, όπως και με τους Βούλγαρους. Και τη γλώσσα αυτή τη μιλάνε και σήμερα ακόμη πάνω από 100 χιλιάδες σαν γλώσσα τους μητρική. Δεν ξέρουν άλλη. Έχουν  τόσοι αιώνες περάσει από τότε που εγκαταστάθηκε το σλαβικό στοιχείο στη Μακεδονία και κανένας τους πια σήμερα δεν ξέρει τίποτα άλλο, παρά μονάχα πως στον τόπο αυτό γεννήθηκε και σε αυτόν θα πεθάνει. Και πως ούτε Έλληνας, ούτε Βούλγαρος, ούτε Σέρβος είναι. Φυσικά σε πολλές περιοχές της Μακεδονίας, τα τρία καπιταλιστικά κράτη έφαγαν τα λυσσακά τους και μπόρεσαν ως ένα σημείο με τη φωτιά και με το σίδερο να διαστρεβλώνουν την συνείδηση ενός μέρους του πληθυσμού.

Οι πιο πολλοί απ' τους Μακεδόνες βρίσκονται σήμερα στη Δυτική Μακεδονία, γύρω στη Φλώρινα, Έδεσσα, Βέρροια, Καστοριά. Προσέχοντας έστω και λίγο στις περιφέρειες αυτές θα βρεις ολόκληρα χωριά που πότε μιλούν βουλγαρική, πότε ελληνική. Δηλαδή βουλγαρικά και ελληνικά παραφθαρμένα. Αυτό μη σας ξενίζει. Δεν είναι η μητρική τους γλώσσα. Είναι αποτέλεσμα όπως το είπαμε κιόλας της καταπίεσης της βουλγάρικης και της ελληνικής μπουρζουαζίας σε διάφορες περιπτώσεις. Αυτό το διακρίνεις πολύ καλά όταν παρακολουθήσεις από κοντά τα σημερινά μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης για τον εξελληνισμό του πληθυσμού. Αλλά γι' αυτό θα μιλήσουμε ιδιαίτερα.

Το πρώτο λοιπόν συμπέρασμα: Δεν έχουμε να κάνουμε με Έλληνες ή Βούλγαρους ή Σέρβους της Μακεδονίας, παρά με μακεδονικό λαό, με μακεδονική μειονότητα, που παρ' όλα τα χτυπήματα, παρ' όλες τις καταπιέσεις διατηρεί την οικονομική και εθνική της οντότητα, τον ιδιαίτερο πολιτισμό της. Έχει εν τοιαύτη περιπτώσει και εθνική συνείδηση ο μακεδονικός λαός; Το πράγμα είναι πολύ φανερό μα και αποδείχνεται και από ντοκουμέντα.

Ας έρθουμε πιο κοντά στα πράγματα. Ποια είναι η κατάσταση, η ζωή της μακεδονικής μειονότητας; Τρισάθλια. Από κάθε άποψη. Δεν θα μιλήσουμε για την οικονομική καταπίεση που είναι γνωστή, μολονότι κι αυτή είναι ακόμη φοβερότερη παρά σε άλλες περιοχές. Θα αναφέρουμε μόνο ορισμένα στοιχεία της πνευματικής και πολιτικής καταπίεσης για να δούνε οι εργαζόμενοι της Ελλάδας τι μαρτύρια τραβούν οι δύστυχοι Μακεδόνες. Ας ξεκινήσουμε απ' το σχολείο. Λοιπόν: Απαγορεύεται στα παιδάκια, που υποχρεωτικά φοιτούν στο σχολείο για να μάθουν τα ελληνικά κλπ. να μιλάν τη μητρική τους, τη μακεδονική γλώσσα. Άμα συμβεί ένα τέτοιο, το παιδάκι κλείνεται απ' το δάσκαλο στο μπουντρούμι του σχολείου για μια μέρα και πολλές φορές για ένα εικοσιτετράωρο. Άμα συναντήσει στο δρόμο ο χωροφύλακας κάνα εργατόπαιδο που να μιλάει τη γλώσσα του το σαπίζει στο ξύλο. Το ίδιο γίνεται και σε βάρος των ηλικιωμένων. Για απόδειξη τούτο το χαρακτηριστικό γεγονός: Στο Νεστράμι της Καστοριάς ο αστυνόμος απείλησε με ξύλο τον ίδιο το δάσκαλο γιατί μιλούσε μακεδονικά μ' ένα αγρότη. Ο επιθεωρητής των σχολείων της περιφερείας έχει στείλει μυστικές εγκυκλίους και συνιστά να παρθούν αυστηρότερα μέτρα, κυρίως δε στους μαθητές των πατεράδων που έχουν εθνικοεπαναστατικές ιδέες.

Όμως εκεί που η καταπίεση έχει φτάσει στο απροχώρητο είναι τα χωριά της Φλώρινας και τα Κορέστια. Οι μαθητές των σχολείων καλούνται κάθε μέρα σ' ανάκριση για να τα κάνουν να "ομολογήσουν" αν και πότε δέχτηκαν οι πατεράδες τους οπλισμένους ανθρώπους στο σπίτι τους, ποια γλώσσα μιλούν κλπ. κλπ. Τους υποχρεώνουν μάλιστα όλους τους εργαζόμενους να μιλάν ελληνικά και στα σπίτια τους για να τους εξελληνίσουν. Σημειωτέον πως ούτε μια γυναίκα ξέρει ελληνικά. Ο νομάρχης Μπάλκος, ένας απ' τους αιμοβορώτερους ανθρώπους, πρώην οπλαρχηγός, καλεί ταχτικά τους δασκάλους για να μαθαίνει την κίνηση στα χωριά και να τους δίνει διάφορες συμβουλές για την εθνική τους αποστολή, για την ωμότερη καταπίεση των Μακεδόνων.

Φυσικά δεν φτάνει ο χώρος του "Ρίζου" για να επεκταθούμε σε σωρεία άλλων γεγονότων. Περιοριζόμαστε μόνο να πούμε πως όταν στα παλιά βασίλευαν στην ελληνοκρατούμενη σημερινή Μακεδονία οι συμμορίτες, οι αντάρτες και οι κομιτατζήδες, οι χωριάτες για να γλιτώσουν τη ζωή τους αναγκάζονταν ν' "αλλάζουν" φρόνημα κάθε 24ωρο. Στον κομιτατζή έκαναν το Βούλγαρο, στον αντάρτη τον Έλληνα. Σήμερα είναι υποχρεωμένοι να δηλώνουν κάθε ώρα τη "γνησιότητα" των "ελληνικών τους αισθημάτων". Αλλιώς ο βούρδουλας, που δεν έχει αποστρατευθεί, μπαίνει σε ενέργεια. Όμως το κακό δεν σταματάει μέχρις εδώ. Ο βούρδουλας της εξουσίας της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας συνοδεύεται με τη βοήθεια των πλούσιων Μακεδόνων. Δεν είναι αρκετό να "ορκιστείς" στην ...ελληνική πίστη. Πρέπει αυτό να βεβαιωθεί κι απ' τον πλούσιο Μακεδόνα. Εδώ αρχίζει κοντά στ' άλλα και το φανερό πλιατσικολόγημα. Απαράλλαχτα όπως γινότανε και στην εποχή των ανταρτών. Εκβιασμοί, απειλές, ληστείες. Δεν αρκούν οι φόροι οι κρατικοί και κοινοτικοί. Δεν αρκούν οι προσωπικές εργασίες, ούτε η εκμετάλλευση στο μεροκάματο, ούτε η ιδιαίτερη πολιτική και πνευματική καταπίεση. Και προστίθεται και το πλιατσικολόγημα απ' τους πλούσιους. Γνωρίσαμε ένα γέρο αγρότη απ' το χωριό Γκορνίτσοβο. Αυτός ο Μακεδόνας αφηγήθηκε μια χαρακτηριστική ιστορία: Ένας χωριανός του, που τώρα είναι έμπορας στο Σόροβιτς, του πήρε στα 1925 60 λίρες για να "βεβαιώσει" στη διοίκηση χωροφυλακής πως είναι ...Έλληνας. Ο ίδιος αυτός - ο πλούσιος συγχωριανός του, ο τώρα βέρος "Έλλην πατριώτης" - στο "μακεδονικό αγώνα" ήταν πληροφοριοδότης των κομιτατζήδων. Μάλιστα τον μικρότερό του αδελφό τον βάφτισε ο κομιτατζής βοεβόδας Τάνεφ. Οι πλούσιοι Μακεδόνες στα χωριά τους είναι χαφιέδες της ελληνικής αστυνομίας. Όπως άλλοτε ήσαν της Βουλγαρίας. Την εθνικότητά τους την αλλάζουν σαν το πουκάμισό τους, ανάλογα με τα οικονομικά τους συμφέροντα. Και μόνο ο εργαζόμενος μακεδονικός λαός, παρά τις στερήσεις, παρά τους εξοντωτικούς διωγμούς, κρατάει η μακεδονική του εθνικότητα.

Τα καθάρματα της Ε.Ε.Ε. Να ο τρόμος των φτωχών Μακεδόνων σήμερα. Είναι αυτοί που άλλοτε ήταν αντάρτες και τώρα στελέχη στα Ε.Ε.Ε και τον "Παύλο Μελά". Δεν είναι υπερβολή αν πούμε πως τους τρομάζουν πιότερο ακόμα κι απ' την αστυνομία. Τόση είναι η καταπίεση που εξασκούν. Πέρσι π.χ. στη μέση της αγοράς της Φλώρινας, μπροστά στα μάτια του αστυνόμου, ο τριοεψιλότης Καπετάν Βαγγέλης είχε σπάσει στο ξύλο έναν αγρότη γιατί μιλούσε μακεδονικά. Στο Βάμπελι της Καστοριάς δάρθηκαν μέχρις αιμοπτυσίας κι ύστερα καταδικάστηκαν και σε φυλάκιση δέκα νέοι γιατί τραγουδούσαν στη γλώσσα τους. Το ίδιο έγινε και στο χωριό Απόσκεπο που οι χωριάτες γιόρτασαν την πρωτομαγιά με εθνικοεπαναστατικά τραγούδια και με τον ύμνο της Διεθνούς, μεταφρασμένο στη μακεδονική. Όπου υπάρχει αστυνομία, απαγορεύεται να γυρνούν ύστερα απ' τις 9 το βράδυ πολλοί μαζί. Και δεν είναι ασυνήθη τα πρόστιμα και το ξύλο για παράβαση αυτής της διάταξης.

Έπειτα τι να πούμε για την καταπίεση που επηκολούθησε μετά το φόνο του εθνικιστή χαφιέ Τσαντέφσκυ; Δεν βρίσκει κανείς λόγια να την περιγράψει. Πριν ακόμα συλληφθούν οι εθνικοεπαναστάτες Μάνωφ, Πέτσκωφ και Μπαλάσκα - που τους τουφέκισαν αργότερα - ολόκαρες μέρες ο βούρδουλας και το σπιρούνι χοροπηδούσαν στα κορμιά εκατοντάδων Μακεδόνων ως υπόπτων.

Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση τρομερή στη Μακεδονία. Ο εργαζόμενος Μακεδόνας σε βλέπει και τρομάζει. Και στους τοίχους ακόμα τους φοβάται μη μιλήσουν, μην τον καταδώσουν πως μίλησε μακεδονικά κλπ. κλπ.

Και φυσικά αυτά τα βασανιστήρια δεν τα υφίστανται μονάχα οι Μακεδόνες που ζουν κάτω απ' την εξουσία της ελληνικής μπουρζουαζίας. Τα ίδια περνούν κι οι Μακεδόνες που ζουν στις βουλγαροκρατούμενες και σερβοκρατούμενες περιοχές. Η βουλγαρική κυβέρνηση του λεγόμενου σλαβικού συνασπισμού - μαζί και οι αγροτοφασίστες - με τη βοήθεια της Ο.Ρ.Ι.Μ., της οργάνωσης των κομιτατζήδων, βασανίζει κυριολεκτικά τους φτωχούς Μακεδόνες. Παραδείγματα: Στις περιφέρειες Πετριτσίου και Νευροκοπίου δεν υπάρχουν ούτε ίχνη "ελευθεριών". Παντού εδώ κυβερνούν οι κομιτατζήδες. Έχουν επιβληθεί επί πλέον στη ράχη της φτωχολογιάς και οι "μαύροι" λεγόμενοι φόροι. Τα στελέχη των κομιτατζήδων εδώ είναι ανώτεροι υπάλληλοι και διευθυντές των καπνικών εταιριών κλπ. Κάθε διαμαρτυρία κατά της καταπίεσης πνίγεται στο αίμα. Αφού φανταστείτε, σε πληθυσμό 180 χιλιάδες δολοφονήθηκαν δύο χιλιάδες Μακεδόνες μέσα σε εννέα μόνο χρόνια. Εργάτες και αγρότες των άλλων περιφερειών που κρίνονται "επικίνδυνοι" στέλνονται στο Πετρίτσι, όπου οι ορδές του αρχικομιτατζή Μιχαήλωφ τους καθιστούν "ακίνδυνους" - δολοφονώντας τους ακόμα.

Μόλις τον περασμένο μήνα πάνω από 300 άτομα εγκατέλειψαν το Νευροκόπι - σπίτια χωράφια κλπ. - κι' έφυγαν σ' άλλες περιφέρειες για να γλιτώσουν απ' τους κομιτατζήδες, που τους έθεσαν εκτός νόμου.

Κι η φασιστική μπότα του βασιλιά Αλέξανδρου της Σερβίας δεν πάει πίσω. Από τότε που εγκαθιδρύθηκε η ανοιχτή φασιστική δικτατορία δολοφονήθηκαν 1.500 Μακεδόνες, καταδικάστηκαν 3.400 σε διάφορες βαριές ποινές καταναγκαστικών έργων και πολλές χιλιάδες πέρασαν κατά περιόδους απ' τις φυλακές.

Να μια ωχρή, ωχρότατη εικόνα των μαρτυριών που τραβάει η μακεδονική εθνότητα, είτε βρίσκεται στα νύχια της ελληνικής κεφαλαιοκρατικής, είτε της σερβικής, είτε της βουλγαρικής. Το βέβαιο είναι πως η κάθε μία συναγωνίζεται την άλλη στην καταπίεση σε βάρος των φτωχών Μακεδόνων για τους εκμεταλλευτικούς της σκοπούς."

Ο πλανήτης Άρης μπορεί να ήταν κατοικήσιμος προτείνουν αρκετές θεωρίες. Πολλές φωτογραφίες της επιφάνειας του πλανήτη Άρη έχουν πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία από ερείπια αρχαίων πολιτισμών.
Πολλοί κυνηγοί περίεργων ευρημάτων έχουν βρει απίστευτα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι στο μακρινό παρελθόν, ο πλανήτης ήταν κατοικήσιμος.
Σε μια εικόνα από το ρόβερ Opportunity της NASA έχει βρεθεί αυτό το απίστευτο εύρημα που δείχνει μία περίεργη δομή με το σχήμα ενός Κέλτικου σταυρού.

Στην ανάλυση του συμβόλου του Κέλτικου σταυρού είναι σημαντικό να δοθεί προσοχή στο κέντρο του σταυρού, το σταθερό σημείο που όλες οι παραδόσεις συμφώνησαν να ορίσουν συμβολικά ως τον πόλο, που κάνει την περιστροφή του κόσμου, και αντιπροσωπεύεται γενικά τον τροχό, τόσο μεταξύ των Κελτών, όσο και των Ινδουιστών.

Φυσικά η φωτογραφία είναι από την Nasa και μπορείτε να την δείτε ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο:

http://mars.jpl.nasa.gov/mer/gallery/all/1/m/3720/1M458433044EFFCEQKP2955M2M1.JPG

Στο φως της δημοσιότητας έρχονται ντοκουμέντα και αδημοσίευτες φωτογραφίες του Αρη Βελουχιώτη, που περιλαμβάνονται στον φάκελο που είχε δημιουργήσει η Ασφάλεια και ο οποίος σήμερα βρίσκεται στα αρχεία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Τα ντοκουμέντα φέρνει στο φως η εφημερίδα Realnews. Στις φωτογραφίες για πρώτη φορά απεικονίζεται ο Θανάσης Κλάρας, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, με κοστούμι, γραβάτα και καπέλο, φρεσκοξυρισμένος που σε τίποτα δεν θυμίζει τον αντάρτη με τη γενειάδα και τα μακριά μαλλιά.

Στον φάκελο του Αρη Βελουχιώτη εμπεριέχονται πολλά έγγραφα έως την εκτέλεσή του. Σε ένα από αυτά με τίτλο «Κομμουνιστής» σημειώνεται: «Κλάρας ή Αναστασιάδης, ή Δημητριάδης Ευθύμιος, ή Αθανάσιος του Δημητρίου. Εκ Λαμίας ετών 30-33, συντάκτης Ριζοσπάστου, ανάστημα 1,65, αδύνατος χρώμα σιτόχρουν, κατώκει Κλεισόβης 8 ή 41 ή Σωκράτους 49, κατηγορούμενος επί παραβάσει του Α.Ν. 117 και μεταχθείς εις το ενταύθα Πλημμελειοδικείον (Αθηνών) την 5-6-1937 απέδρασεν μετ' άλλων 6 συγκατηγορουμένων του εκ του κρατητηρίου του δικαστηρίου». Αξίζει να σημειωθεί ότι το έγγραφο αρχειοθετήθηκε στον φάκελο του Αρη Βελουχιώτη στις 15-4-1938.

Σε άλλο έγγραφο της Γενικής Ασφάλειας Πειραιώς αναφέρονται τα εξής με τίτλο «Κομμουνιστής δημοσιογράφος της κομμουνιστικής εφημερίδος Ριζοσπάστης»:
«22/5/30: Συνελήφθη εντός της Εργατικής Λέσχης Αθηνών, ένθα έλαβε χώραν συγκέντρωσις των δρώντων κομμουνιστών προς εκλογήν αντιπροσώπων διά την Μόσχαν. Παραπεμφθείς εις το αυτοφ. Πλημ/κείον επί αδίκω επιθέσει, κατεδικάσθη εις φυλάκισιν 2 μηνών.

12/10/30: Συνελήφθη εις εξέδραν Ν. Φαλήρου, διότι τυγχάνων επί κεφαλής πολλών κομμουνιστών ήθελον ν' ανέλθωσι επί των εις Ν. Φάληρον ελλιμενισμένων σοβιετικών πολεμικών πλοίων ίνα χαιρετίσωσι τους Ρώσσους ναύτας.

 

Νοέμβριος 1930: Συνελήφθη τον Ν/βριον 1930 διότι έλαβε μέρος εις απαγορευθείσαν κομμουνιστικήν συγκέντρωσιν. Παραπεμφθείς εις δίκην, κατεδικάσθη εις φυλάκισιν ενός έτους.

5/6/37: Εκτίων ποινήν φυλακίσεως εις Φυλακάς  Αιγίνης και μεταφερθείς συνοδεία εις Πρωτοδικείον Αθηνών, ίνα δικασθή, απέδρασεν εκ της αιθούσης τούτου την 10.30 ώραν μετ' άλλων κομμουνιστών».

Ο γεμάτος με ιστορικά ντοκουμέντα φάκελος του Αρη Βελουχιώτη βρίσκεται ανάμεσα στους 2.120 ατομικούς φακέλους «πολιτικών φρονημάτων» που διασώθηκαν από την καταστροφή του 1989 και φυλάσσονται στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Πάρα πολλοί συγγενείς έχουν απευθύνει αιτήματα στο υπουργείο ζητώντας να λάβουν γνώση των φακέλων, που είχαν μείνει τόσα χρόνια «θαμμένοι». Το υπουργείο, υπό την επιτήρηση του υπουργού Νίκου Τόσκα, έχει ένα ιδιαίτερα οργανωμένο σχέδιο για την αξιοποίηση των φακέλων αυτών, το οποίο αναμένεται πολύ σύντομα να υλοποιηθεί.

Πηγή & φωτό: Real News

Ένα μυστήριο που εξάπτει τη φαντασία καλούνται να λύσουν οι επιστήμονες καθώς οι φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν και υποτίθεται ότι δείχνουν τα απομεινάρια «γοργόνας» που ξεβράστηκε σε βρετανική παραλία, έχουν προκαλέσει σάλο.

Ο Paul Jones έκανε βόλτα στην παραλία, όταν αντίκρισε μπροστά του το απόκοσμο αυτό πλάσμα. Τράβηξε μάλιστα φωτογραφίες και τις ανέβασε στη σελίδα του στοFacebook, γράφοντας:

«Σήμερα ξεβράστηκε στην παραλία στο Great Yarmouth κάτι που μοιάζει με νεκρή γοργόνα».

Το αλλόκοτο αυτό πλάσμα, είχε πτερύγια ψαριού και ουρά και κεφάλι που έμοιαζε με ανθρώπινο. Αρκετοί χρήστες συμφώνησαν με τον Jones ότι πράγματι επρόκειτο για γοργόνα ενώ άλλοι σημείωναν ότι απλά ήταν μια νεκρή φώκια.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ήταν ένα μυστήριο σχεδόν από τη στιγμή της εκλογής του. Φάνηκε να είναι ένας άνθρωπος χωρίς παρελθόν, ενέπνευσε με το σύμβολο της νέας εποχής, αλλά στερούταν ιστορικές ρίζες.
Η έρευνα, που διεξήχθη από τους δημοσιογράφους της ρωσικής πόλης Tver, έκανε αίσθηση. Όπως έγινε γνωστό, οι γονείς του Ρώσου προέδρου προήλθαν από την περιοχή Kalininsky της περιοχής Tver.
Το οικογενειακό δέντρο του προέδρου δεν έχει εντοπιστεί μετά από τον παππού του Πούτιν, Σπυρίδων Πούτιν, ο οποίος έφυγε από το Tver για την Αγία Πετρούπολη σε ηλικία 15 ετών. Ήταν ένας σοβαρός και ειλικρινής άνθρωπος και εργαζόταν ως μάγειρας σε πολυτελή εστιατόρια της Αγίας Πετρούπολης πριν την επανάσταση του 1917. Όπως αναφέρουν τα ευρήματα της έρευνας, ο Σπυρίδων Πούτιν είχε προσκληθεί για να μαγειρέψει για τον Λένιν. Όταν ο Λένιν πέθανε, άρχισε να εργάζεται σε ένα από τα εξοχικά σπίτια του Στάλιν.
Ο παππούς του Πούτιν κατάφερε να επιβιώσει από την φρικτή περίοδο της σοβιετικής ιστορίας. Όταν συνταξιοδοτήθηκε, ζούσε και μαγείρευε σε ένα στρατόπεδο του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν λέει για τον παππού του ότι ήταν ένας άνθρωπος, που του άρεσε να είναι σιωπηλός τον περισσότερο καιρό.
Οι δημοσιογράφοι δεν κατάφεραν να εντοπίσουν την προέλευση του επωνύμου «Πούτιν». Ο παγκόσμιος ιστός ξέρει μόνο έναν Πούτιν, τον Vladimir Vladimirovich. Έτσι, η έρευνα μέσω μηχανών αναζήτησης δεν οφελεί. Κανένας ιστορικός, κανενα βιβλίο δεν αναφέρει τίποτα σχετικό με το όνομα του Πούτιν, ανάμεσα σε δεκάδες χιλιάδες άλλα ονόματα.
Από την άλλη πλευρά, αποκαλύφθηκε πρόσφατα ένα εκπληκτικό γεγονός.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν μοιάζει με τον πρίγκιπα Mikhail Tverskoy. Και οι δύο δεν είναι ψηλοί, έχουν ίδια χρώματα και παρόμοιες μύτες. Είναι Πούτιν απόγονος του πρίγκιπα του Tver; Αυτή η υπόθεση γίνεται όλο και πιο πολύ πραγματικότητα. Το όνομα του Πούτιν δεν αναφέρεται ανάμεσα στα ρωσικά ονόματα. Αυτό σημαίνει ότι το όνομα είναι τεχνητής προέλευσης.
Αυτό το όνομα εμφανίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα και, αρχικά, προήλθε από την φυλή των Putins στην περιοχή Tver. Νόθοi απόγονοι ευγενών οικογενειών είχαν συχνά κομμένα ονόματα. Για παράδειγμα, o Ρώσος συγγραφέας Pnin ήταν νόθος γιος του Στρατάρχη Ρέπνιν. Υπήρχαν πολλές άλλες περιπτώσεις, όπως Betskoy αντί Trubetskoy, Gribov αντί Griboyedov.
To οικογενειακό βιβλίο των αρχόντων της περιοχής Tver αναφέρει το όνομα Putyanin σε μια φυλή Ρώσων πριγκίπων. Αυτή η φυλή έδωσε πολλούς εξαίρετους στρατιωτικούς ηγέτες στη Ρωσία, καθώς και καλλιτέχνες, πολιτικούς και ιερείς. Αυτή είναι μια από τις παλαιότερες φυλές στην ιστορία της Ρωσίας.
Αν ο Πρόεδρος Πούτιν είναι απόγονος της γενιάς Putyatins, αυτό σημαίνει ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει σχέση με όλες τις βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης…!

Gennady Klimov
Maria Orlova
Based on the materials from Karavan newspaper
pravdareport.com

Αίσθηση έχει προκαλέσει στο ευρύ κοινό, μετά την ανάρτησή της στο διαδίκτυο, η διάλεξη του αναλυτή – συντονιστή του Southeast European office of the World Security Network Foundation, κ. Ιωάννη Μιχαλέτου, με θέμα «Η ισλαμική πληθυσμιακή επέκταση – Η πραγματική ατομική βόμβα του Ισλάμ». Η διάλεξη έγινε στις 16/03/15 στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Ασπροπύργου.

Ο κ. Μιχαλέτος, στα 23 λεπτά του βίντεο, αφού εξηγεί ότι θα προσεγγίσει το Ισλάμ όχι ως θρησκεία αλλά ως πολιτικό και κοινωνικό σύστημα (θεοκρατία), εξηγεί τι συμβαίνει με το Ισλάμ στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Οι αποκαλύψεις του, επιστημονικά τεκμηριωμένες, δεν σηκώνουν πολλά περιθώρια αμφισβήτησης.

O Ιωάννης Μιχαλέτος είναι σύμβουλος και αναλυτής για θέματα ασφάλειας με εξειδίκευση στην έρευνα των εξελισσόμενων ασύμμετρων απειλών στην Ν.Α Ευρώπη (Δίκτυα οργανωμένου εγκλήματος, Ισλαμική τρομοκρατία, πολιτικός εξτρεμισμός, παράνομη μετανάστευση, ομάδες πολιτικής αποσταθεροποίησης) και τις εξελίξεις στον ενεργειακό τομέα της περιοχής (Ενεργειακά έργα υποδομής, επενδύσεις, ασφάλεια υποδομών, περιφερειακές ενεργειακές πολιτικές).

Συνεργάζεται με το «Ελληνικό Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας», το IHS Jane‘s Group και με κέντρα ερευνών και εξειδικευμένες εκδόσεις στη Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία, Καναδά, Ιταλία, ΗΠΑ κ.α. Έχει συμμετάσχει ως ομιλητής σε συνέδρια προσκεκλημένος του ΝΑΤΟ,ΕΕ, ΥΠΕΞ διαφόρων κρατών και συχνά παραθέτει συνεντεύξεις σε διεθνή ΜΜΕ.

Δείτε την ομιλία σε βίντεο: