Ενδιαφέροντα από την Ελλάδα καί τον κόσμο
Μύθοι και αλήθειες για το στιγμιαίο καφέ
2014-06-27 21:53
Που βλάπτει και που ωφελεί η κατανάλωση του δημοφιλούς ροφήματος
Ότι όμως είναι διάσημο συνοδεύεται συνήθως και από αρκετή παραφιλολογία. Έτσι και για τον στιγμιαίο καφέ έχουν κατά καιρούς ειπωθεί αρκετά σε σχέση με τη διατροφική του αξία. Πολλές αλήθειες αλλά και πολύ μύθοι.
Παρακάτω παραθέτουμε ορισμένους από τους πιο διάσημους μύθους περί στιγμιαίου καφέ και θα δούμε ποια είναι η πραγματική αλήθεια :
1ος μύθος : Ο στιγμιαίος δεν είναι 100 % φυσικός καφές
Ο στιγμιαίος καφές αποτελεί ένα από τα πιο παρεξηγημένα ροφήματα. Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι έτσι. Παράγεται από εκλεκτές ποικιλίες και αποτελεί ένα 100% φυσικό προϊόν υψηλής ποιότητας, χάρις την αυστηρά ελεγχόμενη διαδικασία παρασκευής του. Μετά το καβούρδισμα, ο αλεσμένος καφές φιλτράρεται διεξοδικά και σε διαδοχικά βήματα, μέχρις ότου απομείνει η «καρδιά» του καφέ. Η διαδικασία αυτή θυμίζει μια γνώριμη σε όλους διαδικασία αυτή της παρασκευής καφέ φίλτρου: το διάλειμμα της σκόνης του καφέ με το νερό διηθείται με τη βοήθεια χάρτινων φίλτρων στην ειδική μηχανή επεξεργασίας. Με τη διαφορά πως η διήθηση και το φιλτράρισμα του στιγμιαίου καφέ έχουν γίνει πριν από εμάς για εμάς. Όσο για το μύθο του πλούσιου αφρού του καφέ… οι ειδικοί είναι κατηγορηματικοί: Η σύσταση του στιγμιαίου καφέ frappe δεν διαφέρει από εκείνη του ζεστού στιγμιαίου καφέ καθώς και οι δύο παρασκευάζονται από σκόνη στιγμιαίου καφέ και νερό, με τη διαφορά ότι για την παρασκευή του frappe απαιτείται το «χτύπημά» του σε σέικερ ή με τη χρήση ειδικού μηχανήματος ανάμειξης. Με άλλα λόγια ο αφρός του φραπέ δεν είναι τίποτε άλλο από φυσαλίδες αέρα εγκλωβισμένες ανάμεσα σε νερό και καφέ (εξού και το καφέ χρώμα), και αποτελεί ένα απολύτως φυσικό προϊόν.
2ος μύθος : Ο στιγμιαίος καφές έχει πολλή καφεΐνη και είναι πιο βαρύς για το στομάχι
Το κατά πόσο είναι βαρύς ή όχι ένας καφές αυτό έχει συνήθως να κάνει με το άρωμα ή το καβούρδισμά του. Παρόλαυτά, ακόμη και αν δούμε την περιεκτικότητα σε καφεΐνη ως μέτρο για το πόσο βαρύς είναι ένας καφές για το στομάχι μας, θα βρεθούμε προ εκπλήξεων, καθώς ο στιγμιαίος καφές έχει λιγότερη καφεΐνη σε σχέση με άλλους αντίστοιχου μεγέθους καφέδες. Για να έχουμε μία καλύτερη εικόνα, παρακάτω παραθέτουμε ένα συνοπτικό πίνακα με τις πιο βασικές πηγές καφεΐνης στη διατροφή μας :
3ος μύθος : Ο στιγμιαίος καφές κάνει κυτταρίτιδα
Η κυτταρίτιδα οφείλεται σε υπολειτουργία της φλεβικής και λεμφικής κυκλοφορίας και η δημιουργία της είναι αιτία κυρίως γενετικών και ορμονικών παραγόντων. Παράλληλα, δεν υπάρχουν επιστημονικά δεδομένα που να αποδεικνύουν πως η κατανάλωση καφέ ή γενικότερα καφεΐνης έχει σχέση με την κυτταρίτιδα. Αν, λοιπόν, σας απασχολεί πως θα βελτιώσετε την εικόνα της κυτταρίτιδας ή πως θα την αποφύγετε, δεν είναι ανάγκη να στερηθείτε την απόλαυση του καφέ σας. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι πολλές κρέμες για την τοπική χρήση κατά της κυτταρίτιδας περιέχουν ως κύρια ουσία την καφεΐνη.
1η αλήθεια: Ο στιγμιαίος καφές δεν παχαίνει
Ίσως η μεγαλύτερη ανακρίβεια που έχει γραφτεί για το στιγμιαίο καφέ. Αποτελεί μια πηγή σχεδόν μηδενικών θερμίδων. Η προσθήκη ζάχαρης ή/και γάλακτος είναι αυτή που θα καθορίσει τη θερμιδική του αξία. Επειδή μάλιστα ως καφές δεν απαιτεί το αφρόγαλα που χρειάζεται για παράδειγμα ένας freddo cappuccino ή ένας ζεστός cappuccino, οι θερμίδες του συνήθως είναι χαμηλές.
2η αλήθεια : Η αντιγηραντική δράση του καφέ
Ένας μεγάλος μύθος. Μία από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις που έγιναν τελευταία σχετικά με τον καφέ είναι η παρουσία σε αυτών ουσιών με ισχυρή αντιοξειδωτική δράση. Τα αντιοξειδωτικά στοιχεία τόσο του ζεστού όσο και του κρύου στιγμιαίου καφέ είναι οι γνωστές σε όλους μας πολυφαινόλες, και συγκεκριμένα είναι πλούσιος σε χλωρογενικά κυρίως οξέα.. Στο σύνολό τους τα αντιοξειδωτικά μάχονται κατά της φθοράς που προκαλούν οι ελεύθερες ρίζες, το κάπνισμα, το στρες, η έκθεση σε περιβαλλοντικούς ρύπους και η υπεριώδης ακτινοβολία του ηλίου στον οργανισμός μας.
Πηγή: neadiatrofis.gr
Ο «πατριάρχης» της σπορ αυτοκίνησης Έντζο Φερράρι
2014-06-27 17:15
Ο άνθρωπος που έδωσε σάρκα και οστά στη λέξη «γρήγορος»!
Ο Έντζο Ανσέλμο Φερράρι είχε τη «λόξα» για την αγωνιστική οδήγηση και τα ταχύτατα αυτοκίνητα ήδη από τα μικράτα του, ευγενική χορηγία του ενδιαφέροντος του πατέρα και του μεγαλύτερου αδελφού του για τη σπορ αυτοκίνηση.
Ταλαντούχος και δουλευταράς, ξεκίνησε ως οδηγός αγώνων και δοκιμαστής αυτοκινήτων πριν ιδρύσει τη Ferrari και γράψει μια από τις χρυσές σελίδες της σύγχρονης αυτοκίνησης.
Η γνώση του για τη μηχανική και τα αυτοκίνητα ήταν παροιμιώδης, παρά το γεγονός ότι δεν έλαβε ποτέ εκπαίδευση στους αντίστοιχους τομείς. Το δαιμόνιο μυαλό του αυτοδημιούργητου και αυτοδίδακτου Φερράρι ήταν ωστόσο σε θέση να υπερβεί κάθε πανεπιστημιακό δίπλωμα!
Στην καριέρα του θα γνώριζε απογοητεύσεις, απορρίψεις και θα βρισκόταν συχνά σε δύσκολες επαγγελματικές καμπές, η τρέλα του όμως για το αυτοκίνητο και τους αγώνες θα τον πήγαιναν πολύ μακριά στη ζωή.
Κι αν σήμερα η σπορ αυτοκίνηση κάνει θαύματα σε όρους ταχύτητας, επιτάχυνσης και χλιδής, δεν είναι μυστικό ότι στον Έντζο Φερράρι χρωστά ένα μεγάλο μέρος τους...
Πρώτα χρόνια
Ο Έντζο Ανσέλμο Φερράρι γεννιέται στις 18 Φεβρουαρίου 1898 στη Μόντενα της Ιταλίας. Ο πατέρας του διατηρούσε ένα μικρό χυτήριο, είχε ωστόσο μεγάλο πάθος με τους αγώνες ταχύτητας, μανία που κληρονόμησε ο μικρός σχεδόν από τα γεννοφάσκια του: σε ηλικία 10 ετών (1908) θα παρακολουθήσει τους πρώτους του αγώνες στην πίστα της Μπολόνια και το «μικρόβιο» της ταχύτητας δεν θα τον εγκαταλείψει έκτοτε ποτέ!
Με τα γράμματα δεν τα πήγαινε ποτέ καλά, γεγονός που δεν τον απασχολούσε βέβαια καθόλου, καθώς ήξερε ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει οδηγός αγώνων. Η εκπαίδευση που έλαβε ήταν επομένως πλημμελής.
Στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου θα γνωρίσει τη φρίκη της απώλειας από πρώτο χέρι: ο πατέρας και ο αδερφός του σκοτώνονται στο μέτωπο το 1916, ενώ και ο ίδιος θα κολλήσει τη γρίπη που αποδεκάτιζε τον ιταλικό στρατό και λίγο έλειψε να πεθάνει. Επιβίωσε όμως και την έβγαλε καθαρή στον πόλεμο, αν και η οικογενειακή τραγωδία βύθισε την οικογένεια στο πένθος και την ανέχεια.
Πρώτα αγωνιστικά βήματα
Μετά τον πόλεμο, ο Φερράρι έβαλε σκοπό να κυνηγήσει το όνειρο των αγώνων ταχύτητας. Πιάνει δουλειά το 1919 στο αγωνιστικό τμήμα της CMN (Costruzioni Meccaniche Nazionali), μιας μικρής φίρμας κατασκευής αυτοκινήτων, μετά την απόρριψη της Fiat να ενταχθεί στο δυναμικό της. Εργάζεται ως οδηγός δοκιμών και για λογαριασμό της Vespa, καθώς οι επιδόσεις του στην πίστα δεν λογίζονταν ικανοποιητικές.
Η καθοριστική στιγμή φτάνει το 1920, όταν προσλαμβάνεται στο αγωνιστικό τμήμα της Alfa Romeo! Με το νέο του μονοθέσιο γνωρίζει τις πρώτες του νίκες στα σιρκουί της πρώτης μεταπολεμικής διοργάνωσης του ιταλικού μηχανοκίνητου αθλητισμού.
Η επιτυχία του τον μετατρέπει σε βασικό πλέον εργοστασιακό οδηγό της Alfa Romeo και αρχίζει να παίρνει μέρος σε πιο αξιοσέβαστους αγώνες. Το 1923 μάλιστα θα λάβει χώρα ένα γεγονός που θα παίξει τον δικό του ρόλο τόσο στη ζωή του Φερράρι όσο και την ιστορία της Ferrari: μετά τη νίκη του Έντζο στην πίστα, η οικογένεια του αδικοχαμένου ραλίστα Francesco Baracca του χαρίζει τιμητικά το προσωπικό έμβλημα του άσου: ήταν το πασίγνωστο πια «αλογάκι», που έμελλε να γίνει το έμβλημα της Scuderia Ferrari λίγο αργότερα, το 1932!
Συνεχίζοντας την καριέρα του ως οδηγός αγώνων της Alfa Romeo, θα γινόταν γνωστός και θα μετρούσε μεγάλες και μικρότερες νίκες. Η φήμη του εκτοξεύτηκε τόσο το 1925 που ανάγκασε τον νέο ηγέτη της Ιταλίας, τον Μπενίτο Μουσολίνι, να τον βραβεύσει για τα κατορθώματά του στα σιρκουί! Ο φασίστας πολιτικός του δίνει τον βαθμό του διοικητή (Commendatore), με το ψευδώνυμο να ακολουθεί έκτοτε πιστά τον Έντζο. Το γεγονός πάντως τον κάνει διασημότητα στην Ιταλία.
Την ίδια χρονιά, προσωπικές περιπέτειες τον κρατούν εκτός πίστας, με τον ίδιο να προσανατολίζεται παράλληλα στη μηχανική. Η φημολογούμενη συναισθηματική κατάρρευση του Έντζο θα κουτσούρευε την αγωνιστική του καριέρα: όταν επιστρέφει στην πίστα το 1927, δεν θα ήταν πια ο ίδιος οδηγός, γι' αυτό και εγκαταλείπει οριστικά την αγωνιστική οδήγηση για να εργαστεί πλέον στην Alfa Romeo σε άλλο πόστο, αυτό του μηχανικού δοκιμών.
Η γέννηση της Scuderia Ferrari
Ο Έντζο δούλεψε ως μηχανικός στην Alfa Romeo μέχρι το 1929, όταν και ανέλαβε προσωπικά την επίβλεψη της αγωνιστικής ομάδας της φίρμας: ιδρύει λοιπόν τη Scuderia Ferrari ως το -αυτόνομο- αγωνιστικό σκέλος της Alfa.
Η Scuderia Ferrari συγκέντρωσε στις τάξεις της 40 και πλέον οδηγούς αγώνων, με τον ίδιο τον Έντζο να τρέχει σποραδικά στα σιρκουί (μέχρι το 1932, όταν εγκαταλείπει οριστικά την πίστα για να ασχοληθεί πιο σοβαρά με το διοικητικό κομμάτι της εταιρίας του). Παρά τις σποραδικές νίκες των οδηγών της Ferrari, τα μεγάλα ονόματα του μηχανοκίνητου αθλητισμού της εποχής κρατούν την πρωτοκαθεδρία του σπορ.
Το 1932, ο Έντζο παντρεύεται τη Laura Dominica Garello, με την οποία αποκτά την ίδια χρονιά έναν γιο, τον Alfredo.
Ο γιος Φερράρι (Dino) θα χάσει τη ζωή του το 1956 χτυπημένος από την ασθένεια.
Το 1933 η Alfa Romeo λύει τη συνεργασία της με τη Scuderia Ferrari, κρατώντας ωστόσο τον Έντζο στις τάξεις της, αν και σαφώς σε κατώτερη θέση. Το 1937 ο Φερράρι θα εγκαταλείψει τη θέση στη γνωστή φίρμα και θα ριχτεί με τα μούτρα στη δουλειά. Το σπάσιμο του συμβολαίου του όμως του απαγορεύει ρητά να ασχοληθεί με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό για τα επόμενα 4 χρόνια...
Ο Φερράρι και η Ferrari
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το μικρό εργοστάσιο του Φερράρι στη Μόντενα αναγκάστηκε να αφιερωθεί στην παραγωγή πολεμικού υλικού για το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι. Σε έναν μάλιστα από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς της πόλης, το εργοστάσιο καταστρέφεται και ο Έντζο αναγκάζεται να μεταφέρει τη φίρμα του στην περιοχή που την ξέρουμε σήμερα, το Μαρανέλο.
Μόνο μετά τη λήξη του πολέμου ήταν που θα άρχιζε ο Έντζο να κατασκευάζει αυτοκίνητα με το δικό του πλέον όνομα, ιδρύοντας τη Ferrari S.p.A. το 1947!
Δύο χρόνια πριν, η ερωμένη του Έντζο, Lina Lardi, έφερε στη ζωή τον γιο του, Piero (1945), ο οποίος μετά τον θάνατο της συζύγου του Φερράρι, Laura, το 1978 έγινε και επισήμως ο διάδοχός του. Ο Piero είναι σήμερα αντιπρόεδρος της Ferrari, κατέχοντας μερίδιο 10%.
Η Ferrari άνθισε στη μεταπολεμική οικονομία της δεκαετίας του '50. Ο Έντζο συνέχισε να είναι σταθερά προσανατολισμένος στους αγώνες ταχύτητας και έριξε τη φίρμα του κατευθείαν στο πρωτάθλημα της Formula 1 από τις πρώτες κιόλας στιγμές της ίδρυσής της το 1950. Η πρώτη νίκη ωστόσο της Ferrari στο λαμπρό πρωτάθλημα θα ερχόταν κάπως όψιμα, στο Βρετανικό Γκραν Πρι του 1951.
Η Ferrari κέρδισε το πρώτο πρωτάθλημα της F1 τη σεζόν 1952-'53, αν και ήταν η επιμονή του Έντζο να συνεχίζει να διαγωνίζεται η Ferrari στον επικίνδυνο και εξαντλητικό αγώνα αντοχής του Mille Miglia που θα έφερνε στην εταιρία του αμέτρητες νίκες και παγκόσμια αναγνώριση. Δεν είναι εξάλλου μυστικό ότι ο Φερράρι στράφηκε στην παραγωγή αυτοκινήτων δρόμου μόνο και μόνο για να εξασφαλίζει χρηματοδότηση για τις αγωνιστικές υποχρεώσεις της Ferrari!
Παρά τις σποραδικές νίκες των μονοθέσιων του Έντζο στην F1 κατά τη δεκαετία του '60, εκεί που πραγματικά διέπρεπαν τα «κτηνάκια» του Φερράρι ήταν στους 24ωρους αγώνες αντοχής του Le Mans. Όσο για το αφεντικό, παρέμεινε μια ζωή αφοσιωμένος στη σκληρή δουλειά και τη σπορ οδήγηση: για τους φίλους και την οικογένεια, ο Έντζο ήταν γνωστός εργασιομανής.
Το πάθος του για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό δεν γνώριζε όρια και μετά τον θάνατό του άρχισαν να αμφισβητούνται οι χειρισμοί του, καθώς 7 οδηγοί της Ferrari σκοτώθηκαν σε πίστες από τα τέλη του '50 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '60, υψηλότατος φόρος αίματος ακόμα και για την εποχή αυτή.
Παρά το γεγονός ότι ο Έντζο ήταν υπεύθυνος για την παραγωγή μιας σειράς από τα πλέον στιλάτα αυτοκίνητα του καιρού, η Ferrari γνώρισε οικονομικές περιπέτειες στη δεκαετία του '60 και δεν ήταν πια βιώσιμη. Η Fiat εξαγόρασε το 50% της φίρμας του Έντζο το 1969 (ποσοστό που έφτασε στο 90% το 1988), διατηρώντας ωστόσο τον «il Commendatore» στη θέση του ως το 1971.
Αν και ποτέ δεν σταμάτησε να ασχολείται ενεργά με τα πεπραγμένα της εταιρίας του στα χρόνια που ακολούθησαν την απόσυρσή του, η διαδρομή του Έντζο με τη Ferrari είχε ουσιαστικά τελειώσει. Ο «πατριάρχης» της σπορ αυτοκίνησης πέθανε στις 14 Αυγούστου 1988 στο Μαρανέλο, το οποίο μετά το 1958 σπάνια εγκατέλειπε...
Απίστευτο: Γυναίκα δρομέας 8μιση μηνών έγκυος συμμετέχει σε αγώνες [εικόνες]
2014-06-27 16:00![Απίστευτο: Γυναίκα δρομέας 8μιση μηνών έγκυος συμμετέχει σε αγώνες [εικόνες]](http://www.iefimerida.gr/sites/default/files/dromeas1660.jpg)
Η δρομέας, Alysia Montano, μπορεί να τερμάτισε τελευταία στους αγώνες που διεξήχθησαν την περασμένη εβδομάδα στο Hornet Stadium της California άλλα δηλώνει ότι αισθάνεται «πολύ καλά». Η 28χρονη Alysia που είναι 5 φορές πρωταθλήτρια στις ΗΠΑ, κατάφερε να τρέξει μέσα 2 λεπτά και 32,13 δευτερόλεπτα την απόσταση των 800 μέτρων και όλα αυτά ενώ διένυε τη 34η εβδομάδα της εγκυμοσύνης της.
Η δρομέας με το παρατσούκλι το ιπτάμενο λουλούδι, μετά την ολοκλήρωση του αγώνα είπε: «Έτρεχα σε όλη την εγκυμοσύνη μου και ένιωσα πραγματικά πολύ καλά κατά τη διάρκεια της όλης διαδικασίας».
Η 28χρονη δρομέας περιμένει το πρώτο της παιδί, καρπό του έρωτα της με τον συζύγο της Louis τον οποίο παντρεύτηκε το 2011.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Daily Mail, oι γιατροί έδωσαν στην Alysia Montano έγκριση για να λάβει μέρος στον αγώνα, διαβεβαιώνοντας την ότι δεν διέτρεχε κανέναν κίνδυνο, αλλά και η ίδια με τη συμμετοχή της θέλησε να δώσει τέρμα σε παρανοήσεις που επικρατούν γύρω από την άσκηση και την εγκυμοσύνη.
«Αυτό που έμαθα είναι ότι η άσκηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι πραγματικά πολύ καλή τόσο για τη μαμά όσο και για το μωρό, έκανα ότι κάνω συνήθως...Απλά έτυχε να είμαι και έγκυος. Αυτή η χρονιά είναι κανονική για εμένα» δήλωσε η αθλήτρια.
Άλλωστε η Montano έτρεξε την κούρσα με πιο χαλαρό ρυθμό από ότι μας έχει συνηθίσει, καθώς στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο, τερμάτισε 5η με χρόνο λιγότερο από δύο λεπτά.
Πηγή: iefimerida.gr
Η ομορφιά είναι υποκειμενική -Ποιο θεωρείται ως το «τέλειο γυναικείο πρόσωπο» σε 24 χώρες του κόσμου και ποιο στην Ελλάδα [εικόνες]
2014-06-27 10:28![Η ομορφιά είναι υποκειμενική -Ποιο θεωρείται ως το «τέλειο γυναικείο πρόσωπο» σε 24 χώρες του κόσμου και ποιο στην Ελλάδα [εικόνες]](http://www.iefimerida.gr/sites/default/files/protipa-omorfias-660.png)
To Photoshop έχει εισβάλει στη ζωή μας και έχει κατά πολύ αλλοιώσει την... εικόνα περί ιδεατής ομορφιάς. Διορθώνοντας τις ατέλειες το αποτέλεσμα που προβάλλεται καταλήγει να είναι ψεύτικο με αποτέλεσμα τα πρότυπα που προβάλλονται να είναι... ψεύτικα. Με την κατάλληλη χρήση, όμως, μπορεί να μεταμορφωθεί στο απόλυτο εργαλείο. Οπως το χρησιμοποίησε μια 24χρονη δημοσιογράφος από τις ΗΠΑ.
Η Εσθερ Χόνιγκ από το Μισούρι με τη βοήθεια του Photoshop σε μια προσπάθεια να δείξει το πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνονται την ομορφιά στις χώρες του κόσμου και να προβάλλει τα διαφορετικά πρότυπα που υπάρχουν σε κάθε μια έκανε ένα απίστευτο πείραμα: Εστειλε μια φωτογραφία της, στην οποία είναι εντελώς αμακιγιάριστη, με τα μαλλιά της σηκωμένα ψηλά σε 40 άτομα, 25 διαφορετικών χωρών του κόσμου λέγοντάς τους «Κάντε με να φαίνομαι όμορφη».
Την επεξεργασία της φωτογραφίας της 24χρονης με τη βοήθεια του Photoshop και με σκοπό να την κάνουν να μοιάζει όμορφη με βάση τα δικά τους πρότυπα ομορφιάς ανέλαβαν επαγγελματίες φωτογράφοι. Το αποτέλεσμα εντυπωσιάζει καθώς τα λέει όλα από μόνο του.
Πηγή: iefimerida.gr
Kύπρος: Nεκρή ζώνη, 40 χρόνια μετά Οδοιπορικό στην Πράσινη Γραμμή μέσα από 26 φωτογραφίες εγκατάλειψης
2014-06-27 00:43
Ο φωτορεπόρτερ του Reuters Neil Hall διέσχισε κρυφά την Παρεμβαλλόμενη γραμμή του Ο.Η.Ε. στην Κύπρο και απαθανάτισε συγκλονιστικές εικόνες στη ζώνη που κανείς Κύπριος, Τούρκος ή Ελληνοκύπριος δεν επιτρέπεται να εισέλθει.
Εικόνες από τις γειτονιές, το αεροδρόμιο, τα σημαδεμένα από τα πυρά σπίτια, τις επιχειρήσεις, τα εγκαταλελειμένα υπάρχοντα και τα ακόμη ‘ανοιχτά’ καταστήματα. Μια περιοχή που 40 χρόνια μετά είναι κυριολεκτικά φάντασμα σε μια μακρόστενη λωρίδα γης όπου πάγωσε ο χρόνος.
Πηγή: www.lifo.gr
Ταξίδι στο χρόνο με την ταχύτητα του φωτός [Ντοκιμαντέρ] Είναι εφικτό να ταξιδέψουμε στο χρόνο;
2014-06-26 16:37
Είναι εφικτό να ταξιδέψουμε στο χρόνο;
Τι λένε οι ειδικοί για την ιδέα του χρονικού ταξιδιού;
Ένα ενδιαφέρον βίντεο που δίνει απαντήσεις για το ταξίδι στο χρόνο και αν θα είμαστε σε θέση να ταξιδέψουμε στο μέλλον!
apocalypsejohn.com
Χένρι Κίσινγκερ Ο πιο επικίνδυνος άντρας της Αμερικής
2014-06-26 16:03
Το «γεράκι» της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ
Για τον άνθρωπο που κατηγορείται για εγκλήματα πολέμου αλλά έχει τιμηθεί παράλληλα με -το πλέον αμφιλεγόμενο ίσως- Νόμπελ Ειρήνης, δεν υπήρξε κάτι που να φαντάζει ακατόρθωτο γι' αυτόν.
Ο Χένρι Κίσινγκερ ήταν ο πολιτικός που κινούσε τα νήματα στο παρασκήνιο του Λευκού Οίκου, εκεί στο απόγειο της δύναμής του, πριν από μισό αιώνα, δεν εγκατέλειψε ωστόσο ποτέ τη «realpolitik» του και δεν έπαψε να εξυπηρετεί με κυνισμό τα πιο ωμά συμφέροντα της αμερικανικής υπερδύναμης.
Στη χώρα μας έγινε γνωστός για την πλέον διαβόητη -αναμφίβολα- συνωμοτική θεωρία της δεκαετίας, την περίφημη «δήλωση Κίσινγκερ» (ή «δόγμα Κίσινγκερ»), που παρά την οφθαλμοφανή πλαστότητά της έκανε τον γύρο των ελληνικών ΜΜΕ ως μέγα ντοκουμέντο και συνεχίζει ακόμα να είναι στα στόματα πολλών!
Σύμφωνα με τις σκοτεινές βουλές του ιδιοφυούς και ανελέητα φιλόδοξου Κίσινγκερ, «ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετιστεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ».
Τι κι αν μέχρι και ο ίδιος έφτασε στο σημείο να εκδώσει επίσημη διάψευση της φερόμενης δήλωσης («το απόσπασμα για το οποίο με πληροφορήσατε είναι ψευδές. Κάθε λέξη σ' αυτό είναι ένα ψεύδος και το νόημά του είναι επίσης ψευδές»), η οποία μάλιστα δεν δημοσιεύτηκε ποτέ στον ελληνικό Τύπο; Τι κι αν τα ελληνικά ΜΜΕ που επικαλούνταν τουρκική πηγή δεν κατάφεραν ποτέ να βρουν και να προσκομίσουν το πρωτότυπο φύλλο της εφημερίδας; Το μύθευμα συνεχίζει και ζει στα μυαλά όλων βλέπουν σκοτεινά κέντρα που επιβουλεύονται τον ελληνισμό.
Και χάνουν φυσικά την πραγματική υπόσταση των ενεργειών του μυστικοπαθή πάλαι ποτέ συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας και υπουργού του Νίξον, του ανθρώπου που έφερε τον «κισινγκερισμό» στο Οβάλ Γραφείο: ότι αυτός ήταν ο ουσιαστικός «νεκροθάφτης» της ενιαίας Κύπρου το 1974...
Πρώτα χρόνια
(πρώτη σειρά, πρώτος από αριστερά)
Ο Χένρι Κίσινγκερ γεννιέται ως Χάιντζ Άλφρεντ Κίσινγκερ στις 27 Μαΐου 1923 σε πολίχνη της βαυαρικής Γερμανίας μέσα σε μεσοαστική οικογένεια εβραϊκής καταγωγής: ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και η μητέρα του γόνος ευκατάστατης φαμίλιας. Μεγαλώνοντας στη μεσοπολεμική Γερμανία, μέσα στις ταπεινωτικές συνθήκες και τους εξοντωτικούς όρους της Συνθήκης των Βερσαλιών, γνώρισε από πρώτο χέρι την άνοδο του ναζισμού και του αντισημιτισμού.
Όταν είναι σε ηλικία να πάει στο γυμνάσιο, τα κρατικά ιδρύματα έχουν σταματήσει να δέχονται εβραίους στις τάξεις τους και η οικογένεια, διαισθανόμενη τη ναζιστική λαίλαπα που επίκειται, εγκαταλείπει τη Γερμανία για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού: το 1938 λοιπόν η φαμίλια καταφεύγει στις ΗΠΑ, με τον Κίσινγκερ σε ηλικία 15 ετών.
Ως πρόσφυγες στον Νέο Κόσμο, οι Κίσινγκερ δοκιμάστηκαν από τη φτώχεια και την ανέχεια και ο νεαρός Χένρι αναγκάζεται να δουλέψει σε εργοστάσιο για να συμβάλει στο πενιχρό οικογενειακό εισόδημα. Παράλληλα, φοιτά στο γυμνάσιο, μαθαίνοντας αγγλικά σε χρόνο-αστραπή και διαπρέπει στις ακαδημαϊκές επιδόσεις: το 1940 αποφοιτεί με επαίνους και γίνεται δεκτός στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, με σκοπό να γίνει λογιστής...
Η περίοδος του Χάρβαρντ
Το 1943 ο Κίσινγκερ πολιτογραφείται αμερικανός πολίτης και στρατολογείται στα χαρακώματα του Β' Παγκοσμίου: 5 μόλις χρόνια μετά τη φυγή του από τη Γερμανία, η μοίρα τον φέρνει και πάλι εκεί: υπηρετεί στο πεζικό στα πεδία μάχης της Γαλλίας και κατόπιν ως αξιωματικός μυστικών υπηρεσιών στη Γερμανία.
Το 1947, επιστρέφοντας στη Νέα Υόρκη, εγκαταλείπει τις σπουδές του στη λογιστική για να ακολουθήσει το νέο του όνειρο: την πολιτική ιστορία. Οι ιδιαίτερες ακαδημαϊκές επιδόσεις του τον φέρνουν στο Χάρβαρντ, όπου ολοκληρώνει το αντίστοιχο προπτυχιακό τμήμα και κατόπιν συνεχίζει σε διδακτορικό επίπεδο, παίρνοντας το πολυπόθητο ντοκτορά το 1954 στην πολιτική ιστορία.
Το Χάρβαρντ του κάνει πρόταση να παραμείνει στις εγκαταστάσεις του ως διδακτικό προσωπικό και ο Κίσινγκερ την αποδέχεται: το σύγγραμμά του για τα πυρηνικά όπλα και την εξωτερική πολιτική του 1957 τον κάνει φίρμα στους ακαδημαϊκούς κύκλους. Ο ίδιος θα παραμείνει στην ακαδημαϊκή αγκαλιά του Χάρβαρντ ως διαπρεπής πανεπιστημιακός από το '54-'69...
Καριέρα στην Ουάσιγκτον
Παρά τις ακαδημαϊκές του υποχρεώσεις, ο Κίσινγκερ κοιτούσε πάντα με συμπάθεια τη χάραξη πολιτικής που λάμβανε χώρα στην Ουάσιγκτον. Υπέρμετρα φιλόδοξος, λειτούργησε ως ειδικός σύμβουλος σε θέματα εξωτερικής πολιτικής στους προέδρους Κένεντι και Τζόνσον, ακαδημαϊκή αυθεντία καθώς ήταν στον τομέα (1961-1968).
Κι έτσι, το 1969 θα εγκαταλείψει οριστικά το Χάρβαρντ για να βρεθεί στο πλευρό του προέδρου Νίξον ως σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας (1969-75) αρχικά και κατόπιν ως υπουργός Εξωτερικών (1973-77), μένοντας στην πολιτική ιστορία των ΗΠΑ ως μια από τις κορυφαίες και αμφιλεγόμενες φυσικά πολιτικές προσωπικότητες της χώρας.
Το πεδίο που δοκίμασε τη realpolitik του, ο ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής του καριέρας, ήταν ο Πόλεμος του Βιετνάμ. Όταν έγινε σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας το 1969, ο πόλεμος μόνο καλά δεν πήγαινε για την Αμερική: είχε γίνει πολυδάπανος, τόσο οικονομικά όσο και σε κόστος ανθρώπινων ζωών, αντιδημοφιλής και φονικός. Επιδιώκοντας λοιπόν να πετύχει αυτό που ο ίδιος ονόμαζε «ειρήνη με τιμή», ο Κίσινγκερ συνδύασε διπλωματικές πρωτοβουλίες και μερική απόσυρση δυνάμεων με ταυτόχρονους και εκτεταμένους βομβαρδισμούς στο Βόρειο Βιετνάμ, με σκοπό να βελτιώσει τα διαπραγματευτικά χαρτιά των Αμερικανών αλλά και να διατηρήσει την αξιοπιστία της χώρας στους διεθνείς της συμμάχους και εχθρούς.
Κι έτσι, στις 27 Ιανουαρίου 1973, ο Κίσινγκερ και ο βορειοβιετναμέζος διαπραγματευτικός εταίρος του Le Duc Tho υπέγραψαν την πολυπόθητη κατάπαυση του πυρός, που σήμαινε το τέλος της -ευθείας τουλάχιστον- αμερικανικής εμπλοκής στα τεκταινόμενα της χώρας. Και οι δύο άντρες τιμήθηκαν για τον ειρηνευτικό τους ρόλο με το Νόμπελ Ειρήνης το 1973, αν και ο Duc αρνήθηκε να το παραλάβει, αφήνοντας τον Κίσινγκερ να απολαύσει μόνος την τιμή.
Οι τακτικισμοί και οι αιματοβαμμένες βομβαρδιστικές εκστρατείες του στο Βιετνάμ περιέσωσαν το γόητρο της Αμερικής και έστειλαν τον ίδιο στην κορυφή του διπλωματικού σώματος. Οι ενέργειές του ωστόσο στο Βιετνάμ παραμένουν εν πολλοίς αμφιλεγόμενες: η «ειρήνη με τιμή» που σκαρφίστηκε επιμήκυναν τον φονικό πόλεμο για τέσσερα ακόμα χρόνια, από το 1969-73, στη διάρκεια των οποίων 22.000 αμερικανοί στρατιώτες και αναρίθμητοι πραγματικά Βιετναμέζοι έχασαν τη ζωή τους. Ταυτοχρόνως, αυτός ήταν που εγκαινίασε τους μυστικούς βομβαρδισμούς στην Καμπότζη, οι οποίοι έφεραν τον όλεθρο στη χώρα και συνέβαλαν στην ανάληψη της γενοκτονικής εξουσίας των Ερυθρών Χμερ.
Η συμβολή του στη λήξη του Πολέμου του Βιετνάμ συνοδεύτηκε από μια σειρά ακόμα διπλωματικών επιτυχιών: ήταν το 1971 όταν έκανε δύο μυστικές επισκέψεις στην κομμουνιστική Κίνα, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την ιστορική επίσκεψη του προέδρου Νίξον την επόμενη χρονιά, γεγονός που θα οδηγούσε προοδευτικά στην εξομάλυνση των αμερικανο-κινεζικών σχέσεων μέχρι το 1979.
Επιπλέον, ο ρόλος του ήταν καθοριστικός και στο τεταμένο ψυχροπολεμικό κλίμα Αμερικής-Σοβιετικής Ένωσης, με τις δικές του παρασκηνιακές ενέργειες να καταλήγουν στη μερική εκτόνωση της έντασης στις αρχές της δεκαετίας του '70. Κι έτσι, το 1972 διαπραγματεύτηκε τη συνθήκη για τον περιορισμό των πυρηνικών όπλων αλλά και των αντιβαλλιστικών πυραύλων, κάτι που έκανε τις σφοδρές αντιπαραθέσεις των δύο υπερδυνάμεων να κατευναστούν.
Κι όταν ο πόλεμος Ισραήλ-Αιγύπτου τον Οκτώβριο του 1973 απείλησε να τινάξει τις εύθραυστες ισορροπίες στον αέρα, ο ρόλος του Κίσινγκερ και πάλι θα αποδεικνυόταν επιτελικός για την αποκλιμάκωση της έντασης και την αποτροπή παγκόσμιων γεγονότων: οι διπλωματικοί του χειρισμοί εκτόνωσαν τις ψυχροπολεμικές εντάσεις Αμερικής-Σοβιετικής Ένωσης (σύμμαχοι Ισραήλ-Αιγύπτου αντίστοιχα), με τον ίδιο να αποσύρεται από υπουργός Εξωτερικών στο τέλος της διακυβέρνησης Φορντ, το 1977.
Αυτό βέβαια δεν σήμαινε ότι σταμάτησε να διαδραματίζει κορυφαίο ρόλο στη χάραξη της αμερικανικής πολιτικής! Το 1983, ο Ρόναλντ Ρίγκαν τον διόρισε πρόεδρο της Εθνικής Διακομματικής Επιτροπής της Κεντρικής Αμερικής, ενώ από το 1984-1989 υπηρέτησε ως μέλος της προεδρικής συμβουλευτικής επιτροπής σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, κάτω από τις διακυβερνήσεις Ρίγκαν και Μπους.
Το 1982, ο Κίσινγκερ ίδρυσε την εταιρία συμβούλων Kissinger Associates, με τον ίδιο και τους συνεργάτες του να λειτουργούν ως μέλη συμβουλίων και επιτροπών σε αναρίθμητες ιδιωτικές φίρμες και θεσμούς. Ο μεγάλος μάγος της εξωτερικής πολιτικής έχει συγγράψει αναρίθμητα δοκίμια και άρθρα πάνω σε θέματα διπλωματίας και πολιτικής ιστορίας, με τον ίδιο να θεωρείται αυθεντία στον χώρο.
Η Ιστορία δεν έχει αποτιμήσει ακόμα τα αμφιλεγόμενα πεπραγμένα του κορυφαίου αμερικανού πολιτικού και διπλωμάτη των τελών του 20ού αιώνα. Από τη μία, με τις διαπραγματευτικές του ικανότητες, την ακαδημαϊκή του κατάρτιση και τις διπλωματικές δάφνες του, κατάφερε να δώσει ένα τέλος στον Πόλεμο του Βιετνάμ και να βελτιώσει τις ψυχροπολεμικές σχέσεις της Αμερικής με τις δύο κορυφαίες «κόκκινες» αντιπάλους της, Σοβιετική Ένωση και Κίνα.
Από την άλλη βέβαια, ο αδίστακτος πραγματισμός του και οι συχνά μακιαβελικές τακτικές του, με τον ίδιο να βάζει πάντα πάνω από όλα το απόλυτο συμφέρον της Αμερικής, θα του φέρουν αμείλικτες κριτικές που θα τον χαρακτηρίσουν ακόμα και εγκληματία πολέμου: ο ρόλος του στον εκτεταμένο βομβαρδισμό Βιετνάμ και Καμπότζης, η έγκρισή του για την ινδονησιακή κατοχή του Ανατολικού Τιμόρ, η ενορχήστρωση της ανατροπής του χιλιανού προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε, οι σκοτεινές του δράσεις στο δικό μας Κυπριακό δεν μπορούν να περάσουν στα «ψιλά» της Ιστορίας...
Προσωπική ζωή
Ο Κίσινγκερ παντρεύτηκε μικρός την πρώτη του σύζυγο, Ann Fleischer, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά. Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 1964. Δέκα χρόνια αργότερα, θα παντρευτεί τη Nancy Maginnes, με την οποία παραμένει ακόμα ζευγάρι...
Ο κατασκευαστής supercar Φερούτσιο Λαμποργκίνι Τα αγροτόπαιδο που πέρασε από τα τρακτέρ στα ασύλληπτα GT!
2014-06-26 15:54
Ο κατασκευαστής γεωργικών ελκυστήρων που διαμαρτυρήθηκε στον Φερράρι για το θορυβώδες των μηχανοκίνητων δημιουργιών του δεν χρειάζεται συστάσεις, καθώς τα supercars με το λογότυπό του αποτελούν όνειρο κάθε λάτρη της κραυγαλέας ταχύτητας.
Το αντίπαλο δέος του «πατριάρχη» της σπορ αυτοκίνησης Έντζο Φερράρι ήταν ήδη πλούσιος βιομήχανος γεωργικών μηχανημάτων όταν έλαβε χώρα το περίφημο περιστατικό που τον πείσμωσε και γεννήθηκε έτσι η φοβερή και τρομερή Lamborghini από καθαρό καπρίτσιο!
Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του '50 λοιπόν, όπως το θέλει ο διαπρεπής θρύλος της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, όταν ο νεαρός βιομήχανος Φερούτσιο απαίτησε να δει τον Έντζο στο εργοστάσιό του. Έχοντας ήδη αποκτήσει μια χούφτα Ferrari, επισκεπτόταν πιο συχνά απ' όσο έπρεπε τη μονάδα του Μαρανέλο για επισκευές στους συμπλέκτες και τα κιβώτια ταχυτήτων, και την επίμαχη μέρα ήταν εξοργισμένος τόσο με τα μηχανικά προβλήματα των κομψοτεχνημάτων του Έντζο και τα φτωχά εσωτερικά τους όσο και από τον περιττό θόρυβο που έκαναν.
Ο Φερούτσιο απαίτησε λοιπόν να δει τον Έντζο για να του τα ψάλει ένα χεράκι, εκείνος όμως αρνήθηκε να συναντηθεί με τον «τρακτερά» ή, σύμφωνα με τη δημοφιλέστερη εκδοχή του μύθου, η συνάντηση έλαβε χώρα μόνο και μόνο για να εισπράξει ο Λαμποργκίνι την εμφατική απάντηση του Έντζο: «Ασχολήσου εσύ με τα τρακτέρ σου και άσε εμένα να ασχοληθώ με τα αυτοκίνητα μου!».
Όπως κι αν έχει η πραγματικότητα, ο πεισμωμένος Λαμποργκίνι αποφασίζει να τα βάλει ευθέως με τον Φερράρι, που ήταν μάλιστα την εποχή εκείνη στον κολοφώνα της δύναμης και της αλαζονείας του, κάνοντας κάτι ακόμα πιο αναιδές από τα παράπονα στον Έντζο: επιστρέφει στο χωριό του και ξεκινά τη δική του μηχανοκίνητη περιπέτεια, κατασκευάζοντας φουτουριστικά GT με θηριώδεις V12 κινητήρες, κάνοντας την επιτάχυνση συνώνυμο του ονόματός του.
Κι έτσι ο Λαμποργκίνι ίδρυσε τη Automobili Lamborghini S.p.A μόνο και μόνο για να μπει στο μάτι του Έντζο, αφήνοντας τον κόσμο άφωνο όταν παρουσίασε στο Σαλόνι Αυτοκίνητου της Γενεύης τη μοναδική Miura το 1966.
Και τα υπόλοιπα είναι Ιστορία, ένα χρονικό ultra GT διαμαντιών που είναι συνυφασμένα με τη σπορ αυτοκίνηση. Όσο για τον δημιουργό τους, όταν έδειξε στον πλανήτη ότι οι Ferrari μπορούσαν να νικηθούν, τα παράτησε και αποσύρθηκε στο κτήμα του για να ασχοληθεί με τους αμπελώνες του...
Πρώτα χρόνια
Ο Φερούτσιο Λαμποργκίνι γεννιέται στις 28 Απριλίου 1916 σε χωριό της βόρειας Ιταλίας (επαρχία Φεράρα), μέσα σε αγροτική οικογένεια αμπελουργών. Το αγροτόπαιδο μεγαλώνει λοιπόν μέσα στους αμπελώνες, ενδιαφέρεται περισσότερο όμως για τα γεωργικά μηχανήματα παρά για την ίδια την αγροτική παραγωγή.
Βλέποντας την κλίση του στη μηχανική, οι γονείς του τον στέλνουν στο τοπικό κολέγιο της Μπολόνια, από όπου αποφοιτεί δύο χρόνια αργότερα με τίτλο σπουδών στον βιομηχανικό σχεδιασμό και τη μηχανική. Ο Φερούτσιο επιστρέφει τάχιστα στο χωριό του και πιάνει δουλειά σε συνεργείο μηχανημάτων.
Ξεσπώντας ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο νεαρός μηχανικός υπηρετεί τη θητεία του στην αεροπορική βάση της Ιταλίας στη Ρόδο, επισκευάζοντας οχήματα. Οι πολεμικές περιπέτειες τον αναγκάζουν να συνεχίσει να δουλεύει στα συμμαχικά πια οχήματα παρά το τέλος των εχθροπραξιών (ήταν αιχμάλωτος των Βρετανών), μέχρι το 1946.
Όταν τελικά επιστρέφει στο σπίτι του, η πολύτιμη εμπειρία που έχει αποκτήσει στα συνεργεία μετουσιώνεται σε μια ιδέα: αρχίζει να επισκευάζει γεωργικούς ελκυστήρες χρησιμοποιώντας εξαρτήματα από στρατιωτικά οχήματα...
Από αγροτόπαιδο βιομήχανος
Το συνεργείο επισκευής τρακτέρ που άνοιξε πήγαινε πολύ καλά, ενθαρρύνοντας τον Φερούτσιο να αρχίσει την περιπέτειά του με τη βιομηχανία. Η Lamborghini Trattori ιδρύεται το 1948 και σύντομα τον στέλνει στην κορυφή! Μέσα σε λίγα χρόνια είναι πια ιδιαίτερα πλούσιος και γνωστός κατασκευαστής γεωργικών ελκυστήρων...
Με την άνεση που του δίνουν τα πλούτη του, ο Φερούτσιο αρχίζει να αποκτά το ένα supercar πίσω από το άλλο, δείχνοντας ιδιαίτερη πάντως προτίμηση στα κομψοτεχνήματα που έβγαιναν από το εργοστάσιο του γειτονικού Μαρανέλο.
Δεν ήταν πάντως ικανοποιημένος από τη μηχανική των Ferrari, καθώς ο Έντζο έδινε όλη του την ενεργητικότητα στο αγωνιστικό πρόγραμμα της φίρμας και όχι στα αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν στους δρόμους. Όπως εξάλλου το έλεγε και ο ίδιος ο Φερράρι, τα μοντέλα παραγωγής υπήρχαν μόνο και μόνο για να τον προμηθεύουν με τα απαραίτητα κονδύλια για τις αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας του.
Και ήταν μάλιστα η Ferrari 250 GT που είχε μόλις αγοράσει ο Λαμποργκίνι που θα γεννούσε τη δική του περιπέτεια με την αυτοκινητοβιομηχανία. Το ολοκαίνουριο κομψοτέχνημα έκανε μπόλικες βόλτες στο Μαρανέλο για επισκευές, αν και το πρόβλημα με τον συμπλέκτη και το κιβώτιο ταχυτήτων δεν φαινόταν να λύνεται ποτέ. Ο Λαμποργκίνι επισκευάζει τελικά μόνος του το αμάξι και τότε ήταν που θέλησε να δει τον Έντζο, με τον θρύλο να έχει όπως τον περιγράψαμε πρωτύτερα...
Η γέννηση της Lamborghini Automobili
Έλαβε δεν έλαβε χώρα η διαβόητη συνάντηση με τον «αγρότη» Φερούτσιο και τον «πολύ» Έντζο, ο Λαμποργκίνι πείσμωσε με τον ιδιοκτήτη της Ferrari και αποφάσισε να τον χτυπήσει εκεί που θα πονούσε περισσότερο: στη σπορ αυτοκίνηση! Αφού «έκλεψε» λοιπόν δύο περίφημους μηχανικούς της Ferrari, επιδόθηκε με μανία στην απόπειρά του να νικήσει τον Έντζο κατασκευάζοντας το απόλυτο GT του καιρού!
Ιδρύει έτσι τη Lamborghini Automobili κάπου 15 χιλιόμετρα δίπλα στο εργοστάσιο του Έντζο, μιλώντας για συμβολική κίνηση, με μοναδικό σκοπό να φτιάξει καλύτερα και γρηγορότερα αυτοκίνητα. Όσο για τον ίδιο, από τις πολλαπλές συναντήσεις του με τους μηχανικούς του Μαρανέλο, αξίωνε καλύτερη εξυπηρέτηση των δικών του πελατών.
Πριν μεταφερθεί μάλιστα το αυτοκινητιστικό του πρόγραμμα στις δικές του εγκαταστάσεις, ο Φερούτσιο ξεκινά την περιπέτεια σε μια γωνιά κυριολεκτικά της τρακτερο-βιομηχανίας του, με τον ίδιο να μην εγκαταλείπει την κατασκευή ούτε στιγμή. Συνεργάζεται στενά με τους μηχανικούς του, θέλοντας να επιβλέπει κάθε μα κάθε πτυχή του αυτοκινήτου, τέτοιο ήταν το πείσμα του.
Κι έτσι, στα τέλη Οκτωβρίου 1963, η πρώτη Lamborghini βλέπει το φως της ημέρας: ήταν η 350 GTV, η οποία παρουσιάζεται στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τορίνο και κλέβει τις εντυπώσεις.
Το αυτοκίνητο με τον θρυλικό V12 (της Ferrari!) ήταν βέβαια σε στάδιο πρωτοτύπου και η πρώτη Lambo παραγωγής δεν θα πατούσε δρόμο πριν από τον Μάρτιο του 1964: η 350 GT παρουσιάστηκε με πάσα επισημότητα, δείχνοντας στην οικουμένη ότι η Ferrari μπορούσε να νικηθεί σε περισσότερους του ενός τομείς. Τα 350 άλογα του «κτήνους» το προσυπέγραφαν αυτό...
Η εμπορική πορεία της 350 GT ήταν μεγάλη επιτυχία, με περισσότερα από 130 κομμάτια να πωλούνται με προπαραγγελίες! Το μέλλον της Lamborghini Automobili έδειχνε φωτεινό στη δεκαετία του '60: η 350 GT έδωσε τη θέση της στην 400 GT και κατόπιν την 400 GT 2+2, τα αυτοκίνητα που έκαναν τη Lambo παγκοσμίως γνωστή.
Το αμάξι που εκτόξευσε πάντως τη Lamborghini στην κορυφή και την έκανε τον αγαπημένο προορισμό των πλούσιων θαυμαστών της σπορ αυτοκίνησης δεν ήταν άλλη από την επιβλητική Miura: με τα κονδύλια από τα τρακτέρ και τις πωλήσεις των προηγούμενων μοντέλων, ο Φερούτσιο έδωσε λευκή επιταγή στους μηχανικούς του να κάνουν τρέλες, κι εκείνοι τον ευχαρίστησαν κατασκευάζοντας αυτό...
Η Miura είναι που έκανε τη Lamborghini θρύλο, καθώς οι τεχνολογίες που ενσωμάτωνε ήταν σαφώς μπροστά από την εποχή τους. Το αμάξι που παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τορίνο τον Νοέμβριο του 1965 από τον ίδιο τον Φερούτσιο σόκαρε κυριολεκτικά τους ιθύνοντες τόσο της Maserati όσο και της Ferrari.
Η Miura εγκαινίασε επίσης τη μακρά παράδοση της Lambo με τα ονόματα ταύρων και ταυρομάχων, καθώς αυτό ήταν το ζώδιο του Φερούτσιο, το οποίο απαθανατίστηκε εξάλλου και στο λογότυπο της Lamborghini.
Επόμενος σταθμός στα ρίγη συγκίνησης που προκαλούσαν πια τα δημιουργήματα του Φερούτσιο ήταν το 1973, όταν παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης η επαναστατική -από κάθε άποψη- Countach!
Παρά το γεγονός ότι παρουσιάστηκε μόνο το πειραματικό πρωτότυπο, δεν είναι εύκολο σήμερα να ανασυγκροτήσουμε τον αντίκτυπο που είχε το supercar στον κόσμο της αυτοκίνησης. Ο Έντζο πρέπει να δαγκώθηκε από τη ζήλια του για το 4λιτρο φουτουριστικό θαύμα με τις πόρτες-σήμα κατατεθέν έκτοτε της Lambo...
Οικονομικές περιπέτειες και απόσυρση από την ενεργό δράση
Και τότε ήταν που χτύπησε η συμφορά: το 1974 το εργοστάσιο του Φερούτσιο με τα τρακτέρ μπήκε σε μεγάλες περιπέτειες όταν ακυρώθηκε τεράστια παραγγελία από χώρα της Λατινικής Αμερικής. Ο Λαμποργκίνι είχε κάνει επέκταση για να ανταποκριθεί στην αυξημένη ζήτηση και δεν μπορούσε πια να συντηρήσει τη βιομηχανία του. Παρά το γεγονός ότι η προσωπική του περιουσία δεν επλήγη, ο ίδιος αναγκάστηκε να πουλήσει ένα μεγάλο τμήμα των μετοχών του, με το εργοστάσιο να περνά τελικά λίγο αργότερα στον πλήρη έλεγχο της Fiat.
Στη δεκαετία του '70, χωρίς την οικονομική ανάσα των τρακτέρ, η Lamborghini Automobili επιβίωσε χάρη στις πωλήσεις της Miura, η οποία έκανε κερδοφόρα τη φίρμα, στήνοντάς τη στα πόδια της.
Ο Φερούτσιο έχασε όμως το ενδιαφέρον του για τη μηχανοκίνητη περιπέτεια, βλέποντας τους καρπούς μιας ζωής να γκρεμίζονται από τη μια στιγμή στην άλλη. Πούλησε λοιπόν προοδευτικά το μερίδιο που του είχε απομείνει στην εταιρία του σε ελβετό επενδυτή και το 1973 αποσύρθηκε στο κτήμα του, ασχολούμενος πια με τους αμπελώνες του.
Εκεί, σε ηλικία 58 ετών, έκανε μια κόρη (είχε ήδη έναν γιο από τον γάμο του το 1947) και απόλαυσε το υπόλοιπο της ζωής του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η κίνησή του να ξεφορτωθεί το μερίδιό του στη Lamborghini ήρθε μάλιστα την ιδανική στιγμή, λίγο πριν ξεσπάσει δηλαδή η πετρελαϊκή κρίση της δεκαετίας του '70 που έστειλε τη ζήτηση για supercars στα τάρταρα και έκανε τη Lamborghini να πτωχεύσει το 1978!
Οι περιπέτειες της φίρμας πέρασαν κυριολεκτικά από χίλια κύματα: οι ελβετοί ιδιοκτήτες την πούλησαν σε καναδικά κεφάλαια, κατόπιν την αγόρασε σε μια απροσδόκητη κίνηση η Chrysler, η οποία την έδωσε αργότερα στον όμιλο της Audi. Παρά την αλλαγή χεριών, οι ιταλικοί μηχανικοί έκαναν τα δικά τους και χάρισαν στην ανθρωπότητα εμβληματικά supercars όπως η Diablo, η Murcielago και τόσα ακόμα...
Όσο για το γεγονός που καταμαρτυρούσαν πάντα στον Φερούτσιο, ότι δεν κατέβασε δηλαδή ποτέ τη Lamborghini στα αγωνιστικά σιρκουί, υπεύθυνο ήταν ένα σοβαρό ατύχημα που είχε κάποτε, συμμετέχοντας στον περίφημο ιταλικό αγώνα αντοχής Mille Miglia του 1948: το «πειραγμένο» από τον ίδιο αυτοκίνητο πόλης, που ήταν πια δαίμονας των δρόμων, έχασε την πορεία του και το ατύχημα έκανε τον Φερούτσιο να μην ασχοληθεί ποτέ με τους αγώνες, παρά το γεγονός ότι αυτό κρατούσε τη Lamborghini πίσω...
Ο Φερούτσιο Λαμποργκίνι έφυγε από τη ζωή στις 20 Φεβρουαρίου 1993, σε ηλικία 76 ετών. Παρά το γεγονός ότι είναι γνωστός για τα εξωφρενικά GT που φέρουν το όνομά του αλλά και τα εξίσου μνημειώδη τρακτέρ του, ο ίδιος ασχολήθηκε με πολλές ακόμα επιχειρηματικές περιπέτειες, όπως τις θερμάστρες, τον εξοπλισμό για κλιματιστικά σώματα και τα υδραυλικά συστήματα (Lamborghini Bruciatori), αλλά και την Lamborghini Oleodinamica.
Τελευταία δουλειά του πάντα αεικίνητου Φερούτσιο, το γήπεδο γκολφ που σχεδίασε ο ίδιος στο κτήμα του στην Ιταλία, σε ηλικία 75 ετών...
newsbeast.gr
Το αρχέτυπο του γυναικοκατακτητή Τζιάκομο Καζανόβα
2014-06-26 15:48Ο διασημότερος εραστής όλων των εποχών και ο περιπετειώδης βίος του!
Μπορεί η ξακουστή φιγούρα της Βενετίας του 18ου αιώνα να έχει σφραγίσει το συλλογικό φαντασιακό σαν ένας από τους διαπρεπέστερους καρδιοκατακτητές όλων των εποχών, ο Καζανόβα ήταν ωστόσο πολλά περισσότερα από σκοτεινό αντικείμενο πόθου των γυναικών.
Και ενδεχομένως το καθεστώς του τυχοδιώκτη να υπερβαίνει αυτό του θρυλικού εραστή, αν κρίνουμε από τα σπαρταριστά γεγονότα που τον αφορούν!
Ραδιούργος και δολοπλόκος, ο Καζανόβα δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να υποδύεται όλους τους ρόλους για να πετύχει τους καιροσκοπικούς σκοπούς του. Κι έτσι φιγούραρε από αξιωματικός και ιεροκήρυκας μέχρι βιολιστής και δημοσιογράφος, σε μια ζωή που δεν στερήθηκε περιπέτειας και έρωτα.
Αριβίστας και αμοραλιστής, δεν σταμάτησε ποτέ να παραπλανά τους αφελείς και ευκολόπιστους, κλέβοντας από πορτοφόλια δόγηδων μέχρι και τις καρδιές των γυναικών τους. Χωρίς ίχνος ηθικότητας και θρησκευτικής ευλάβειας, ο θρυλικός Βενετσιάνος περιπλανήθηκε στον κόσμο περιφέροντας τα καπρίτσια και την τρέλα του στην οικουμένη, επιστρέφοντας πάντα στην πόλη της καρδιάς του, τη Βενετία.
Κι αν παραμένει σύμβολο για το κυνήγι του γυναικείου ποδόγυρου, ο Καζανόβα ήταν σαφώς πιο τρομερός «ηθοποιός», υποδυόμενος ρόλους ζωής για να ξαφρίζει τα θύματά του από στημένα χαρτοπαίγνια μέχρι και καταστάσεις που θα τον αναδείκνυαν νικητή. Δεν είχε λοιπόν δισταγμούς να υποδύεται εξίσου τον αλχημιστή, το μέντιουμ και τον αποκρυφιστή μύστη, για να αποκτά πρόσβαση στα πολυτελή σαλόνια της καλής κοινωνίας, αλλά και στις κρεβατοκάμαρες φυσικά των συζύγων της αριστοκρατίας, κι αυτό γιατί ήταν ένας μάγος που έλυνε όλα τα προβλήματα και προέβλεπε το μέλλον!
Η φήμη του όμως θα έφτανε στα αυτιά των Ιεροεξεταστών και των απατημένων συζύγων, και τότε θα ξεκινούσαν οι περιπέτειές του, τις οποίες δεν παρέλειψε να καταγράψει εξαντλητικά στις 3.700 σελίδες αυτού που θα έμενε γνωστό ως «Η Ιστορία της Ζωής μου» και θα έδινε στον Καζανόβα τον τελευταίο του ρόλο στη ζωή, ίσως τον πιο πραγματικό: αυτό του συγγραφέα…
Γι’ αυτό και έχει υποστηριχθεί εξάλλου ότι η μεγάλη αγαπημένη του βενετσιάνου εραστή ήταν η ίδια η ζωή. Ο ίδιος δεν το έκρυβε άλλωστε ποτέ: «Η ζωή, είτε ευτυχισμένη είτε δυστυχισμένη, τυχερή ή άτυχη, είναι το μόνο αγαθό που έχει ο άνθρωπος, κι αυτός που δεν αγαπάει τη ζωή είναι ανάξιος να ζει»…
Πρώτα χρόνια
Ο Τζιάκομο Καζανόβα γεννιέται στη Βενετία στις 2 Απριλίου 1725 ως γιος περιπλανώμενων ηθοποιών. Αεικίνητος από παιδί, αποφασίζει να προσχωρήσει στον κλήρο από τρυφερή ηλικία, γεγονός που θα τον φέρει στην ιερατική σχολή της Πάδοβας. Ο Καζανόβα θα επιδείξει από νωρίς την ακόλαστη φύση του και σύντομα θα εκδιωχθεί από την ιερατική ακαδημία, επιστρέφοντας έτσι άπραγος στη Βενετία.
Απτόητος, σύντομα θα βρεθεί στην υπηρεσία καρδιναλίου της Ρώμης, σε μια θέση όμως που πάλι δεν θα μακροημέρευε, καθώς τα πρώτα σεξουαλικά σκάνδαλα άρχισαν να αναδύονται στην καθωσπρέπει κλειστή κοινωνία.
Ο δρόμος που ακολούθησε κατόπιν ο Καζάνοβα έμελλε να γίνει ακόμα πιο τυχοδιωκτικός: ζούσε πλέον μέσα στη φτώχεια ως περιπλανώμενος αυτοδίδακτος βιολιστής, πριν μυηθεί στον Τεκτονισμό, σε μια καιροσκοπική κίνηση που υποτίθεται ότι θα τον έφερνε στα σαλόνια της άρχουσας τάξης.
Κάτι που για ένα διάστημα τουλάχιστον δούλεψε, με τον Καζανόβα να έχει πια τη δυνατότητα να περιδιαβαίνει την Ευρώπη (Παρίσι, Πράγα, Βιέννη και Δρέσδη), επιστρέφοντας αργότερα στη γενέτειρά του (1753 περίπου) για να ξεκινήσει μια νέα καριέρα απατεώνα: αυτή τη φορά είναι σπουδαίος αποκρυφιστής, μέγας μάγος και αλχημιστής τρομερός!
Το κόλπο αυτό αποδείχθηκε υπερεπιτυχημένο και σύντομα ο Καζανόβα θα απολάμβανε τη θαλπωρή της βενετσιάνικης αριστοκρατίας, περιφερόμενος από παλάτσο σε παλάτσο για να κηρύττει τα αποκρυφιστικά μηνύματα στους δόγηδες και να διασκεδάζει τις συζύγους τους τα βράδια.
Κάποια στιγμή όμως η τύχη του εξαντλήθηκε, τόσο από τα πανταχού παρόντα αυτιά του νόμου όσο και από τους απατημένους συζύγους, που ζητούσαν λυσσαλέα εκδίκηση: το 1755 κατηγορείται για μαγεία και λατρεία του σατανά και σε μια δίκη-παρωδία καταδικάζεται σε πενταετή φυλάκιση.
Ρίχνεται έτσι στα γρήγορα στα μπουντρούμια της διαβόητης «Μολυβένιας Φυλακής», ενός κολαστηρίου δηλαδή επενδεδυμένου με μολύβι, που είχε τη ζοφερή φήμη ότι κανείς δεν μπορούσε να αποδράσει από τους χώρους του, καθώς τα μέτρα ασφαλείας ήταν δρακόντεια και η φυλακή βρισκόταν μέσα στο παλάτι του Δόγη!
Παρά ταύτα, ο πολυμήχανος και ραδιούργος Βενετσιάνος δεν θα παρέμενε στο κελί παρά 15 μήνες, όταν σε ένα τέλεια εκτελεσμένο σχέδιο απόδρασης καταφέρνει να το σκάσει και καταφεύγει στο Παρίσι (Οκτώβριος 1756)! Ο θρυλικός Καζανόβα είχε κατακτήσει την ελευθερία του και οι σύζυγοι των γυναικών της γαλλικής αριστοκρατίας άρχισαν να χάνουν τον ύπνο τους....
Η περίοδος της Γαλλίας
Στο Παρίσι λοιπόν είναι που κυκλοφορεί ένα σκανδαλώδες φυλλάδιο με τα ερωτικά του κατορθώματα και τις μοιχείες που είχε προκαλέσει στη Βενετία, κάνοντας τον Καζανόβα διασημότητα σε μια μέρα! Ο ίδιος φιγουράρει πια ως «Ζακ Καζανόβα, ιππότης του Seingalt» -το όνομα με το οποίο θα υπογράψει αργότερα τη διαβόητη αυτοβιογραφία του-, και αποφασίζει πια να βάλει στο στόχαστρο τις απάτες με τη χαρτοπαιξία και τα τυχερά παιχνίδια, συνάμα φυσικά με τις αποκρυφιστικές του ιδιότητες και τις αλχημιστικές του γνώσεις. Τα ελιξίρια και τα γιατροσόφια του αρχίζουν να κυκλοφορούν ευρέως στη γαλλική πρωτεύουσα!
Την εποχή αυτή είναι που θα ταξιδέψει ευρύτατα ο μεγάλος γόης (Αγγλία, Ρωσία, Γαλλία, Γερμανία κ.ά), χρησιμοποιώντας την ακαταμάχητη γοητεία του και τα κέρδη του φυσικά από τις στημένες παρτίδες, περιδιαβαίνοντας την Ευρώπη και γράφοντας έτσι τις πλέον λαμπρές σελίδες των χρονικών του ως καρδιοκατακτητής!
Παρά τις δαιμόνιες απάτες του, κάποια στιγμή εξαντλήθηκαν τα κεφάλαιά του και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Παρίσι, καθώς οι πιστωτές του ήταν πια στο κατόπι του. Κι έτσι από το 1760 παίρνει για άλλη μια φορά τους δρόμους, αυτή τη φορά απλώς ως «ιππότης του Seingalt», μετακινούμενος συνεχώς από τη Γερμανία στην Ελβετία κι από κει στη Νότια Γαλλία, τη Φλωρεντία και τελικά στη Ρώμη.
Εννοείται βέβαια ότι απ’ όπου κι αν πέρασε, άφησε παρακαταθήκη ερωτικές σχέσεις και παθιασμένα ειδύλλια, αποπλανώντας χωρίς διάκριση από μαρκησίες και δούκισσες μέχρι και όποια τύχαινε να βρεθεί στον δρόμο του. Ταυτοχρόνως, με τη βούλα του αποκρυφιστή και του Μασόνου, εισχωρούσε στις μυστικές εταιρίες της Ευρώπης (Ελευθεροτέκτονες, Ροδοσταυρίτες κ.λπ.) και εκμεταλλευόταν τη συνήθη ευπιστία των κύκλων της αριστοκρατίας. Κι όταν τα πράγματα έφταναν στο απροχώρητο και οι εξοργισμένοι σύζυγοι ή οι εξαπατημένοι αριστοκράτες τον καλούσαν σε μονομαχία, ο δαιμόνιος ξιφομάχος Καζανόβα έλυνε το ενοχλητικό θέμα στη στιγμή.
Πάντως, οι περιπέτειές του στις πόλεις απ’ όπου πέρασε κατέληγαν συνήθως με τον ίδιο πίσω από τα κάγκελα ή, στην καλύτερη περίπτωση, αλυσοδεμένο στα σύνορα για να σιγουρευτούν οι Αρχές ότι δεν επρόκειτο να επιστρέψει στην επικράτειά τους!
Τελικά, στις αρχές της δεκαετίας του 1770 του επιτράπηκε να επιστρέψει στη Βενετία, σε μια συμφωνία κυρίων με τις τοπικές Αρχές: ο Καζανόβα θα λειτουργούσε πια ως κατάσκοπος των βενετσιάνων ανακριτών και ιεροεξεταστών, έναν αταίριαστο ρόλο για τον διαπρεπή τυχοδιώκτη, τον οποίο υπηρέτησε ωστόσο από το 1774 ως το 1782, αν και όχι με τη δέουσα προσοχή και επιμέλεια: οι κατασκοπευτικές του αναφορές ήταν περισσότερο αποτέλεσμα του λογοτεχνικού του νου παρά πραγματικές πληροφορίες για εχθρούς του κράτους…
Τελευταία χρόνια του περιπετειώδη βίου
Το 1785, παρά τα 60 χρόνια που είχε στην πλάτη του ο ακούραστος απατεωνίσκος, δεν έλεγε να κάτσει στα αυγά του. Αφού απολύθηκε από τη «θέση» του κατασκόπου, καθώς οι μαρτυρίες του ήταν για κλάματα, θεώρησε σκόπιμο να συντάξει έναν λίβελο για έναν βενετσιάνο ευγενή, κάτι που τον ανάγκασε να φύγει κυριολεκτικά νύχτα από τη Βενετία και να καταφύγει για άλλη μια φορά στο Παρίσι.
Από το 1785 ως το 1798, ο Καζανόβα θα βρεθεί στη Βοημία, υπηρετώντας ως βιβλιοθηκάριος τον τοπικό δούκα, σε μια θέση που ο ίδιος έβρισκε ανυπόφορη μεν, αναγκαία για την επιβίωσή του δε. Σχεδόν ξεχασμένος πια από την ευρωπαϊκή αριστοκρατία που τόσο τον είχε αγαπήσει και μισήσει, ο Καζανόβα διασφάλισε την υστεροφημία του συγγράφοντας στα γαλλικά τα εκτενή του απομνημονεύματα.
Το «Histoire de Ma Vie» αντικατοπτρίζει θαυμάσια το κλίμα της Ευρώπης του Διαφωτισμού και ρίχνει άπλετο φως στις μνημειώδεις συναντήσεις του περιπλανώμενου τυχοδιώκτη με μια σειρά από κορυφαίες προσωπικότητες του καιρού, από τον πάπα Κλημέντιο ΙΓ’, τον Βολταίρο, τον Ρουσό και τον Μότσαρτ μέχρι τον Μεγάλο Φρειδερίκο, τη Μεγάλη Αικατερίνη και τόσους ακόμα! Η βιογραφική του ακρίβεια και αξιοπιστία ελέγχεται ωστόσο, αν και το μεγάλο ζητούμενο του εκτενούς κειμένου δεν είναι άλλο από την απαρίθμηση των αμέτρητων ερωτικών συνευρέσεων του πραγματικού «Δον Ζουάν».
Μια σειρά από σεξουαλικές περιπέτειες που θα ενθρόνιζαν δηλαδή τον Τζιάκομο Καζανόβα στην απόλυτη θέση του κορυφαίου γυναικά όλων των εποχών, κάνοντας το όνομά του συνώνυμο του πλεϊμπόι! Στα απομνημονεύματά του, ο Καζανόβα αφηγείται τη ζωή του από τη γέννησή του μέχρι και το 1774, καθώς «από την ηλικία των 50 ετών και μετά δεν συναντώ παρά μόνο θλίψη κι αυτό με θλίβει»…
Ο τζογαδόρος, απατεώνας, μυστικός πράκτορας, μέγας γυναικοκατακτητής, δραπέτης φυλακών αλλά και διπλωμάτης έφυγε από τη ζωή στις 4 Ιουνίου 1798 στον πύργο του Ντουξ στη Βοημία…
Η πόλη που ζει κάτω από… έναν βράχο
2014-06-26 15:39
Άλλοι διαλέγουν να ζήσουν σε μέρη που βρίσκονται πάνω σε ηφαίστεια, άλλοι σε απομονωμένα βουνά, υπάρχουν και άλλοι όμως που ζουν κάτω από… βράχια! Συγκεκριμένα κάτω από έναν τεράστιο βράχο. Εκεί έχει χτιστεί η πόλη Σεντενίλ ντε λας Μποτέγκας στην Ισπανία.
Βρίσκεται στην Ανδαλουσία και έχει περίπου 3.000 κατοίκους, οι οποίοι έχουν κάνει τις σπηλιές σπίτια, με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος της πόλης να βρίσκεται κάτω από βράχο. Με μια πρώτη ματιά μοιάζει σαν να έχει πέσει μετεωρίτης πάνω της, καθώς μεγάλα κομμάτια πέτρας… μπαίνουν ανάμεσα από οικίες, καλύπτουν δρόμους και προεξέχουν από σπίτια.
Είτε το πιστεύετε είτε όχι, ο κόσμος δέχθηκε να εγκατασταθεί στην εν λόγω πόλη για πρακτικούς λόγους. Θεώρησε προτιμότερο να διαμορφώσει τις ήδη υπάρχουσες σπηλιές και να τις κάνει σπίτια, παρά να χτίσει σπίτια από το μηδέν. Μάλιστα, οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι η Σεντενίλ ντε λας Μποτέγκας κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια.
Λόγω της ιδιομορφίας της λοιπόν, η γραφική πόλη έχει γίνει προορισμός αρκετών τουριστών, οι οποίοι θέλουν να δουν από κοντά τα σπίτια που έχουν για σκεπή ή και για τοίχους τους τα μεγάλα αυτά βράχια.
